ู่ไว้เบื้องหลัง ไม่นานก็เดินมาถึงหน้าประตูโรงหมอของตำบล
ตำบลสือโถวเป็นแค่ตำบลเล็กๆ ที่นี่จึงมีโรงหมอเพียงแห่งเดียว และยังเปิดเป็นร้านยาด้วย
พอเห็นทั้งสองเดินเข้ามา คนรับใช้ในโรงหมอก็รีบออกมาต้อนรับ “ทั้งสองท่านจะมาหาหมอหรือมาซื้อยาขอรับ”
“พวกข้าไม่ได้มาหาหมอหรือซื้อยา พวกข้ามาขายสมุนไพร” กู้ฉางสุ่ยตอบ
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าคนรับใช้ก็หายวับไป
“มาขายสมุนไพรงั้นหรือ ตามข้ามาทางนี้!”
เขาหันหลังเดินนำพวกเขาไปยังลานด้านหลัง จากนั้นเชิดหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “รอตรงนี้ ข้าจะไปตามคนมาตรวจดูสมุนไพร อย่าเดินเพ่นพ่าน ถ้าทำข้าวของที่นี่พังขึ้นมา พวกท่านชดใช้ไม่ไหวหรอก!”
น้ำเสียงถือดีเช่นนั้นทำให้ดวงตากู้ฉางสุ่ยเย็นเยียบลงทันที แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร
เถียนฮวนเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ “พวกคนรับใช้แบบนี้น่ะเก่งแต่ดูถูกคนอื่น เราแต่งตัวอย่างนี้ก็สมควรแล้วที่เขาจะดูแคลน ถ้าอยากให้เขาเปลี่ยนท่าที ทางเดียวคือต้องใช้ความสามารถทำให้เขายอมรับ”
“ข้ารู้” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “ข้าแค่รู้สึกว่า คนพรรค์นี้แต่ก่อนคงไม่มีคุณสมบัติพอจะมายืนต่อหน้าเจ้าได้ด้วยซ้ำ”
ทว่าตอนนี้ เด็กรับใช้โรงหมอแสนต่ำต้อยผ
