ู้หนึ่งกลับกล้าดูแคลนนาง
คุณหนูผู้เคยถูกผู้คนล้อมหน้าล้อมหลังราวเดือนกลางหมู่ดารา บัดนี้กลับตกต่ำเพียงนี้ แค่คิดก็ปวดใจแล้ว
เถียนฮวนได้ยินเพียงแค่หัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นไร ข้าชินแล้ว”
ทว่าท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ของนางกลับยิ่งบาดลึกลงในใจของกู้ฉางสุ่ย เขายิ่งรู้สึกสงสารนางมากยิ่งขึ้น
นางกำลังจะกล่าวออกมา แต่เด็กรับใช้โรงหมอได้พาชายหน้าเหลี่ยมวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
“พวกเจ้าจะขายสมุนไพรงั้นหรือ” ชายผู้นั้นไม่แม้แต่จะมองตรงๆ สีหน้าท่าทางก็กระฟัดกระเฟียดเต็มที
เด็กหนุ่มที่ยืนข้างๆ รีบพูดขึ้น “นี่คืออาจารย์เกาของร้านเราขอรับ”
กู้ฉางสุ่ยรีบเอ่ยทัก “คารวะอาจารย์เกา!”
จากนั้นก็เริ่มหยิบสมุนไพรในตะกร้าออกมาวางเรียงบนพื้นทีละอย่าง
แน่นอนว่าโสมนั้นยังเก็บไว้ ไม่ได้หยิบออกมา
ไม่คิดเลยว่าอาจารย์เกาผู้นี้พอเห็นสมุนไพรแปรรูปเหล่านั้นก็หน้าถมึงทึงทันที
“เหตุใดจึงมีแต่สมุนไพรแปรรูป ข้าเคยบอกไว้ไม่ใช่หรือว่าร้านเรารับแต่สมุนไพรสดเท่านั้น พวกเจ้านี่นะ ความรู้เรื่องตัวยาก็ไม่มี ยังกล้าแตะต้องวัตถุดิบโดยพลการอีก สมุนไพรดีๆ ถูกพวกเจ้าทำลายกันไปเท่าไหร่กันแล้วรู้ไหม!”
“ท่านดูของให้ครบก่อนเถอะเจ้าค่ะ ถ้าไม่ถูกใจ
