ก็ไม่ต้องซื้อ” เถียนฮวนกล่าวขัดเบาๆ
ดวงตาของอาจารย์เกาแทบจะพ่นไฟออกมา “ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเลย เจ้าจะรีบร้อนอะไรนัก หนุ่มสาวสมัยนี้นะ ฝีมือไม่มี แต่ปากนี่เก่งนัก!”
เขาสั่งสอนไปคำหนึ่งก่อนจะถอนหายใจแรงๆ “เห็นแก่เด็กเช่นพวกเจ้า ข้าก็จะไม่ถือสาพวกเจ้า เช่นนั้นเอาดอกเบญจมาศป่ามาให้ข้าดูก่อน”
เด็กหนุ่มรีบหยิบเบญจมาศป่ากำหนึ่งส่งให้ เขารับไปแล้วพลิกดูผ่านๆ ไม่กี่ครั้ง “ของพวกนี้ตากแห้งดี กลีบดอกก็ยังสมบูรณ์ รูปลักษณ์ใช้ได้ ยังพอรับซื้อได้อยู่”
ว่าแล้วเขาก็วางดอกเบญจมาศป่าลง แล้วหยิบหย่วนจื้อขึ้นมาตรวจดู สีหน้าเหยียดหยันพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“หืม?” เขาอุทานเบาๆ แล้วรีบหยิบหย่วนจื้อขึ้นมาดูใกล้ๆ จากนั้นบิแยกเพื่อดูด้านใน แล้วจึงเงยหน้ามองกู้ฉางสุ่ย “เจ้าใช้วิธีนึ่งหรือ”
กู้ฉางสุ่ยถอยไปหนึ่งก้าว แล้วชี้ไปที่เถียนฮวน “สมุนไพรพวกนี้ภรรยาข้าเป็นคนแปรรูปทั้งหมด”
“อย่างนั้นหรือ” แววตาของอาจารย์เกาตกใจชัดเจนขึ้นมาก เขาจึงหันไปมองเถียนฮวนด้วยท่าทีจริงจัง
เถียนฮวนตอบกลับอย่างไม่อ้อมค้อม “บ้านข้ายากจน ไม่มีชะเอมเทศกับน้ำผึ้ง จึงได้ใช้วิธีคั่วแทน การคั่วหย่วนจื้อต้องใช้ไฟแรงจนผิวด้านนอกกลายเป็นสีดำเข
