ายผู้นี้แม้จะเย่อหยิ่งไปสักหน่อย แต่ราคาที่เขาเสนอนั้นก็นับว่าตรงไปตรงมาดี
อาจารย์เการีบสั่งให้เด็กรับใช้โรงหมอนำตาชั่งมา เขาชั่งสมุนไพรแต่ละชนิดแล้วกดลูกคิดนับอย่างรวดเร็ว
“ทั้งหมดนี้ได้สองตำลึงหนึ่งเฉียน[1] เจ้านับดูให้ดี”
เถียนฮวนกำลังจะคำนวณราคา กู้ฉางสุ่ยที่อยู่ข้างกายก็พยักหน้าทันที “ไม่ผิดหรอก”
เถียนฮวนหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ ก็เห็นกู้ฉางสุ่ยยิ้มให้นางพลางเอ่ยว่า “เมื่อครู่เขาบอกราคากับน้ำหนักของแต่ละอย่าง ข้าก็คิดรวมไว้ในใจแล้ว รวมทั้งหมดได้สองตำลึงหนึ่งเฉียน”
“อย่างนี้เอง ถ้าเช่นนั้นก็คงไม่ผิดหรอก” เถียนฮวนเชื่อคำของเขาโดยไม่ลังเล จึงไม่คิดจะเสียเวลาไปคำนวณซ้ำอีก
อาจารย์เกาได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้กู้ฉางสุ่ย “น้องชาย เจ้าเก่งยิ่งนัก! คิดเลขในใจได้รวดเร็วยิ่งนัก!”
“สู้ภรรยาข้าไม่ได้หรอก นางต่างหากที่เก่งจริงๆ” กู้ฉางสุ่ยกลับตอบเช่นนั้น ทำให้ทุกสายตาหันไปที่เถียนฮวนอีกครั้ง
