สามเดินตรงมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“แม่นางน้อยช่างพูดจริงนะ! น้ำแกงไก่ของข้าต้มแบบนี้หลายปีแล้ว คนที่เคยกินไม่มีใครบ่น มีแต่ชมทั้งนั้น! เจ้าอายุน้อยอยู่แท้ๆ กลับกล้าวิจารณ์น้ำแกงตำรับข้าเสียแล้ว”
กู้ฉางสุ่ยรีบดึงเถียนฮวนไปไว้ด้านหลัง “ท่านอาสาม นางแค่พูดตามความเห็นของตัวเอง ไม่ได้มีเจตนาว่าร้ายเลยนะขอรับ”
เถียนฮวนก็เอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น หากท่านไม่เชื่อ ตอนต้มน้ำแกงคืนนี้ใส่สุราเพิ่มสักถ้วย พรุ่งนี้ต้มน้ำแกงค่อยเติมแค่เกลือ รสชาติจะดีกว่านี้มาก”
เขาเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ แต่แม่นางน้อยผู้นี้กลับกล้าชี้แนะเขา!
ท่านอาสามสีหน้าถมึงทึงทันที
“หึ! ทุกๆ ปีมีคนวิจารณ์ข้าไม่ต่ำกว่าร้อยคน หากข้าทำตามที่พวกเขาพูด ร้านข้าคงปิดไปนานแล้ว! ถ้าเจ้ามั่นใจนักก็เปิดร้านแข่งกับข้าสิ”
“ถ้าไม่ติดว่าข้าชอบปรุงยา ข้าคงเปิดร้านอาหารแข่งกับท่านไปแล้ว” เถียนฮวนตอบเรียบๆ
“แม่นางน้อยตัวแค่นี้ คำพูดคำจาโอหังไม่เบาเลยนะ!” ท่านอาสามหัวเราะด้วยความโกรธ “สุ่ยเกอเอ๋อร์ ภรรยาเจ้าเป็นลูกสาวบ้านใด บิดามารดาสั่งสอนนางอย่างไร”
เถียนฮวนโกรธจัด
จะดุด่าว่ากล่าวนางอย่างไรก็ได้ แต่ท่านพ่อท่านแม่นางใครอย่าแตะ!
“ท่านพูดถู
