แห่งเต๋าเทพศาสตราวิเศษ สมชื่อจริง ๆ”
ลวี่หยางมองแล้วหัวเราะเบา ๆ หากกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เพราะเมื่อดวงเนตรฟ้าบริเวณหว่างคิ้วเบิกกว้าง แสงศักดิ์สิทธิ์ของศาสตราวิเศษตรวจฟ้าส่องกระทบลงมา ก็ทำให้เขามองทะลุสภาพแท้จริงของฝ่ายตรงข้ามในบัดดล
บุรุษผู้นี้ มีบาดแผลอยู่ในกาย!
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก ตั้งแต่สามสิบปีก่อนที่อิ๋นซานเจินเหรินเข้ายึดเขากะโหลกเป็นรัง นับแต่นั้นเป็นต้นมา เจินเหรินของนิกายเสินอู่ก็ถูกฆ่าล้มตายทีละคน มิบาดเจ็บก็สิ้นใจ
อย่างไรก็ดี ลวี่หยางหาได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย หากตรงกันข้ามกลับรู้สึกพึงใจเสียอีก การได้ต่อสู้กับพวกแก่ อ่อนแอ บาดเจ็บ และใกล้ตายเช่นนี้ ช่างสอดคล้องกับความต้องการของเขายิ่งนัก ยังเหมาะแก่การทดสอบพลังกายของตนยามนี้ ว่าสามารถจัดอยู่ในระดับใดของวางรากฐานขั้นต้น
“มาดีแล้ว!”
ลวี่หยางแผดเสียงยาว บันดาลให้รากฐานแห่งเต๋าของตนปรากฏขึ้นเช่นกัน เมฆสีทองทอดยาวพันลี้พวยพุ่งสู่ฟ้า มีเงาร่างมังกรแท้แวบผ่านไปมาในหมู่เมฆอย่างเลือนราง
ชั่วพริบตา ทั้งสองก็ปะทะกัน!
โครม……!
ต่างจากตอนที่ลวี่หยางขับเคลื่อนตำหนักเหยียนโม่เพื่อสู้กับเจ้ายอดเขาปะสานฟ้าผู้บาดเจ็บใกล้ตาย ในครั้งนี้คือการประลองของเจินเหรินระดับวางรากฐานที่เผยรากฐานแห่งเต๋าต่อสู้กันอย่างแท้จริง!
ในชั่วเวลาเดียว เขากะโหลกทั้งลูกก็สั่นสะเทือนถึงราก ผู้ฝึกตนระดับรวมลมปราณด้านล่างพากันรู้สึกว่าพลังปราณปั่นป่วน จิตใจระส่ำ
