บทที่ 138 แขนเสื้อโบกลบฟากฟ้าใส
ดินแดนเหนือ ภูเขากะโหลก ตลาดฝั่งฟ้า
ในหอคอยสูงกลางตลาด มีเสียงประตูห้องเงียบเปิดออก เงาร่างหนึ่งย่างก้าวออกมา จ้าวซวีเหอ คนหนุ่มผู้เคยหยิ่งผยองและหุนหันดั่งเปลวเพลิง ยามนี้กลับมิหลงเหลือเงาของวันวาน
กาลเวลานับเป็นสิ่งที่หล่อหลอมจิตใจได้อย่างแท้จริง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในคราวก่อนที่ภูเขากะโหลก หลังลวี่หยางจากไป เขาได้ขึ้นแทนตำแหน่งนั้น ทว่ากลับถูกอินซานเจินเหรินใช้เป็นเหยื่อล่อ ผลคือสูญเสียคุณธรรมลิขิตสวรรค์ไปถึงสามสิบปีเต็ม
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจำต้องปิดด่านฝึกฝนอยู่ถึงสามสิบปี ราวกับก้าวตามเส้นทางเดียวกับลวี่หยางอย่างไร้ทางหลีก
สามสิบปีแห่งความลำบาก จ้าวซวีเหอเปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง มิใช่เพียงลอกคราบอดีต แต่ยังฝึกสำเร็จวิชาใหญ่ประการหนึ่ง เวลานี้ก็เป็นผู้ฝึกตนที่ครองตำแหน่งแห่งชะตาแล้ว
หากใบหน้าของเขายามนี้กลับไม่ปรากฏแววปีติแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดราวกับกลืนเถ้าถ่านเข้าไป
เพราะในยามที่เขาใช้วิชาใหญ่ชำระกายาและครองตำแหน่งแห่งฟ้า จิตวิญญาณกลับสัมผัสได้ถึงความผิดแผก ความทรงจำที่เขาเชื่อว่าคือ “ชาติปางก่อนในนามเซียนพันหลง” กลับไม่สอดคล้องกับความทรงจำส่วนอื่นเลย
“หรือว่านั่นจะไม่ใช่ชาติปางก่อน?” จ้าวซวีเหอสีหน้าเคร่งเครียด “หรือแท้จริงแล้วมีเจินเหรินผู้ใดลงมือแอบทำบางสิ่งกับข้าในห้วงเวลานั้น? ความทรงจำของข้า อันใดจริง อันใดลวงกันแน่
