ชายผู้นี้ออดอ้อนทำตัวสนิทสนมกับนางเช่นนี้ นางพลันชะงักไปเล็กน้อย
“ท่านช่วย…” ถอยห่างจากข้าได้หรือไม่
“หืม?”
“ช่างเถิด ไม่มีอะไร” เถียนฮวนก้มหน้าลงอย่างจนใจ เพียงแต่แอบขยับศีรษะเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างจากเขา
แต่ใต้ผ้าห่มมีที่อยู่แค่นี้ ต่อให้นางขยับอีกจะขยับไปถึงไหนกัน
ลมหายใจร้อนผ่าวของกู้ฉางสุ่ยยังคงเป่ารดติ่งหูบอบบางของนาง ทำให้เส้นประสาทที่ไวต่อความรู้สึกที่ติ่งหูนั้นสั่นไหวขึ้นโดยไม่อาจควบคุมได้ จนร่างกายของนางเริ่มสั่นสะท้านตามไปด้วย
เถียนฮวนเริ่มทนไม่ไหว
“เช่นนั้น…ท่านปล่อยข้าไปเถิด” นางพูดเสียงเบา “ตอนนี้ข้าไม่หนาวแล้ว”
“แต่ข้ายังอยากกอดเจ้าต่อ” กู้ฉางสุ่ยเอ่ย
เถียนฮวนถึงกับแข็งเกร็งไปทั้งแผ่นหลัง!
“ฮ่าๆๆ…”
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะใสกังวานของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู แผ่นอกของกู้ฉางสุ่ยสั่นเล็กน้อยเพราะความขบขัน
“ภรรยาข้า ในหัวเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”
เถียนฮวนพลันโมโหขึ้นมา
เป็นนางที่คิดมากไปเอง หรือว่าเขาแค่เสแสร้งทำตัวใสซื่อ?
แท้จริงแล้วเขาอาจจะรู้ดีทุกอย่าง…เพราะสิ่งที่นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนก็คือ…เขากำลังตอบสนองต่อนางอยู่!
หญิงสาวรีบดิ้นรนพยายามผลักมือทั้งสองของเขาออก แต่กู้
