ฉางสุ่ยกลับโอบแน่นขึ้น กักขังนางไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่น ทำให้ดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด
เถียนฮวนโกรธจนตะคอกออกมา “ปล่อยข้านะ!”
“เจ้าอย่าเพิ่งโกรธสิ ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ!” เมื่อเห็นว่านางโกรธจริง กู้ฉางสุ่ยก็รีบอธิบาย “ข้ายอมรับว่าก็เพราะร่างกายของเจ้าหอมและนุ่มนิ่ม เวลากอดแล้วรู้สึกสบายจนไม่อยากปล่อย แต่ข้าก็รู้ดีว่าการที่เจ้าแต่งงานกับข้านั้นต้องทนลำบากมากเพียงใด ดังนั้นตอนนี้ข้าจะไม่บังคับให้เจ้าต้องร่วมสัมพันธ์กับข้า หากเราจะร่วมเรียงเคียงหมอนกัน ก็ต้องเป็นในวันที่เจ้ายินยอมพร้อมใจ ภายใต้แสงจันทร์ท่ามกลางบรรยากาศอันงดงาม ข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าเจ็บปวดเป็นอันขาด!”
เมื่อได้ยินดังนั้น แรงขัดขืนของเถียนฮวนก็ค่อยๆ ผ่อนลง
กู้ฉางสุ่ยจึงรีบใช้จังหวะนี้กอดนางแน่นขึ้นอีกนิด เอ่ยเบาๆ ว่า “เพียงแต่ตอนนี้เราลำบากไปหน่อย ข้าทำให้เจ้าลำบาก ข้าขอสัญญาว่าความเหนื่อยยากเช่นนี้จะหายไปในเร็ววัน อีกไม่นานเราจะมีบ้านหลังใหญ่ มีไร่นาเป็นของตัวเอง ชีวิตของเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ เจ้าเชื่อข้านะ”
ได้ฟังคำสัญญานี้ เถียนฮวนก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที
นางพยักหน้าช้าๆ “ข้าเชื่อท่าน ข้าไม่มีวันยอมให้ชีวิตของเราต้องลำบากแบบนี้ไ
