ปตลอดเช่นกัน!”
กู้ฉางสุ่ยก็หัวเราะร่า “แน่นอนอยู่แล้ว เราสองคนมีมือมีเท้า ไม่ใช่คนเกียจคร้าน ขอแค่เราร่วมแรงร่วมใจ ยังไงก็ต้องสร้างชีวิตที่ดีขึ้นได้แน่นอน! ถึงวันนั้น เราจะซื้อที่เพิ่มอีกหลายหมู่ มีลูกชายลูกสาวอีกหลายคน ครอบครัวเราจะไม่ต้องหิวไม่ต้องหนาว มีแต่ความสุขล้นเหลือ!”
เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เถียนฮวนก็นึกภาพชีวิตอันแสนสุขที่ว่าออกมาได้อย่างชัดเจน
นางค่อยๆ หลับตาลง ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางอย่างมีความสุข
ด้านนอกลมค่ำยามปลายฤดูใบไม้ร่วงยังพัดกระหน่ำไม่หยุด แต่ภายในบ้านหลังเล็ก สองคนกลับแนบชิดกันด้วยใจเปี่ยมสุข จินตนาการถึงวันคืนที่ดีกว่านี้ซึ่งรออยู่เบื้องหน้า
ในบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความหวังและอ้อมกอดอันอบอุ่น เถียนฮวนก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
