เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว
นางปรือตาขึ้น เห็นว่าบนเตียงมีแค่ตนคนเดียว
เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก เถียนฮวนรีบคว้าผ้าห่มคลุมตัวแล้วลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นกู้ฉางสุ่ยเดินเข้ามาพอดี
เขาเห็นภรรยาสะลึมสะลือ หันมามองอย่างงุนงง กู้ฉางสุ่ยก็รู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มเอื้อมมือมาหยิกแก้มนางเบาๆ หนึ่งที
“ตื่นได้แล้ว! พระอาทิตย์ส่องก้นเจ้าแล้วนะ!”
เถียนฮวนยังงัวเงียอยู่ “เหตุใดท่านตื่นเช้าเช่นนี้ ข้าจำได้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ ท่านตื่นช้ากว่าข้าทุกครั้ง”
กู้ฉางสุ่ยหัวเราะเบาๆ พลางตอบว่า “สองสามวันก่อนเจ้าหลับไม่ค่อยสนิท หากข้าตื่นเช้าเหมือนเดิม เกรงว่าจะทำให้เจ้าตื่นไปด้วย ถึงตอนนั้นเราสองคนต้องมานั่งจ้องหน้ากัน คงน่าอึดอัดใจไม่น้อย”
บึ้ม!
ศีรษะของเถียนฮวนแทบจะระเบิดออกมา
เขาหมายความเช่นไร
“สองสามวันนั้น…ทุกวันช่วงเช้าท่านก็ตื่นแล้วงั้นหรือ”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า สีหน้าดูเจื่อนๆ “ข้าก็เป็นบุรุษธรรมดา กลางดึกอยู่ดีๆ ก็มีสตรีโผเข้ามาในอ้อมอก หากข้ายังนอนนิ่งเหมือนหมูตายก็ไม่ใช่คนแล้ว! แต่เพราะเจ้าเพิ่งแต่งงานยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ซ้ำยังเพิ่งมาอยู่บ้านข้า ตกกลางคืนมีเสียงนิดเดียวเจ้าก็กลัวไปหมดแล
