ยามดึกเงียบสงัด ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโบกเสียงดังหวีดหวิว
บ้านของพวกเขาตั้งอยู่ตรงเชิงเขา สายลมจากภูเขาเย็นยะเยือกเสียดกระดูก ตัวบ้านไม่สามารถกันลมได้ดีนัก
แม้กู้ฉางสุ่ยจะรีบอุดรูรั่วใหญ่ๆ ไปแล้ว แต่ลมเย็นก็ยังเล็ดลอดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่าง ประตู และรอยแยกเล็กๆ ทำให้ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบ้านหลังเล็กๆ
เถียนฮวนจึงตื่นขึ้นมา
ผ้าห่มของกู้ฉางสุ่ยบางมาก ตอนอยู่บ้านตระกูลกู้ยังรู้สึกหนาว มาถึงที่นี่ก็แทบกันลมหนาวไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
นางหนาวเสียจนขดตัวเป็นก้อนกลมๆ เขยิบกายเข้าไปใกล้กู้ฉางสุ่ย ตัวสั่นระริก
จู่ๆ ก็มีแขนแข็งแรงข้างหนึ่งยื่นเข้ามาโอบนางไว้แน่นในอ้อมอก ร่างกายนางแนบชิดอกอุ่นของชายหนุ่ม ถูกแขนขาแข็งแรงของเขากอดไว้แน่น
เมื่อรวมกับผ้าห่มที่คลุมร่าง ความหนาวก็ถูกขับไล่ออกไปจนหมด กลิ่นกายเฉกเช่นบุรุษของเขาโอบล้อมนางไว้ ไออุ่นแผ่เข้าสู่ร่างนางอย่างรวดเร็ว ทำให้นางที่หนาวจนตัวเย็นเฉียบกลับมารู้สึกอุ่นสบายอีกครั้ง
เถียนฮวนถอนหายใจยาวๆ ด้วยความโล่งอก ทว่าในไม่ช้าความร้อนก็แล่นขึ้นมาบนแก้มนาง
แม้ทั้งสองจะเป็นภรรยากัน แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันถึงเพียงนี้ นางรู้สึกประหม่
