เถียนฮวนหลุดหัวเราะพรืดออกมาอีกครั้ง ก่อนรีบปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดว่า “ขอข้าพักสักหน่อย พอหายเหนื่อยแล้วจะไปทำกับข้าวให้”
ภายในกระท่อมมีแค่เตาชั้นเดียวอย่างง่ายๆ ของที่บ้านตระกูลกู้มอบให้พวกเขานั้นก็มีจำกัด นางจะทำอะไรได้บ้าง
ขณะกำลังครุ่นคิด กู้ฉางสุ่ยก็เอ่ยขึ้น “วันนี้พวกเราต่างก็เหนื่อยกันมามากแล้ว อย่าลองผิดลองถูกอะไรอีกเลย เจ้าก็ใช้เตาที่อยู่ข้างนอกนั่นหุงข้าวเถิด ข้าจะขึ้นเขาไปดูกับดักว่ามีสัตว์ป่าติดมาบ้างหรือไม่ ถ้ามีละก็ จะได้ประหยัดแรงไปหน่อย”
พูดจบ เขาก็ออกจากบ้านไป
พอเขาไปแล้ว เถียนฮวนก็ผ่อนลมหายใจเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปด้านนอกเพื่อเตรียมหุงหาอาหาร
ตอนนี้ในครัวมีเพียงเตาเล็กเก่าๆ หนึ่งเตา บนเตาวางหม้อหนึ่งใบ นางมีน้ำมัน เกลือ และข้าวสารเล็กน้อยที่นำติดตัวมาจากบ้านตระกูลกู้
ไม่มีเตาใหญ่เหมือนที่บ้านตระกูลกู้ ไม่มีแม้แต่เตาเล็กอีกเตา หรือผักให้เลือกสรร นางมีฝีมือทำอาหารแต่กลับไร้ที่ให้แสดงฝีมือ
ทว่าเถียนฮวนก็ไม่ใช่คนที่จะนั่งรอความตายเฉยๆ นางรีบกวาดสายตามองไปรอบบ้าน แล้วก็พบสิ่งที่นางต้องการในทันที ‘ผูกงอิง[1]!’
ตามเนินเขาและทุ่งหญ้ารอบ ๆ ผูกงอิงสีเขียวสดกำลังไหวเอนตามล
