เถียนฮวนยกมือปิดปาก หัวเราะจนตาหยี “ท่านคาดการณ์ไว้หมดแล้วใช่ไหมว่าพวกเขาจะให้พวกเราแยกบ้าน ถึงบอกข้าแต่แรกว่าไม่ต้องใส่ใจคำสั่งของท่านพ่อมากนัก”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “ใช่ เดิมทีข้าอยู่แต่ในบ้าน พวกเขาใช้งานข้าเยี่ยงลา ทว่าเพราะพวกเขาเลี้ยงข้ามา ข้าจึงยอมให้พวกเขาใช้งานอย่างไรก็ได้ แต่เจ้าต่างออกไป เจ้าไม่ได้ติดหนี้บุญคุณพวกเขา เหตุใดต้องยอมให้เขาใช้งานด้วยเล่า อีกอย่างเจ้าก็เก่งเสียขนาดนี้ ถ้าพวกเขารู้ว่าเจ้ามีประโยชน์ ข้ารับรองได้เลยว่าเจ้าจะถูกใช้งานหนักกว่าเดิมเป็นแน่ ข้าไม่ยอมเด็ดขาด”
เถียนฮวนกะพริบตาปริบๆ “แต่ข้าแต่งเข้ามาก็ต้องปรนนิบัติครอบครัวสามี ท่านไม่พอใจอันใดหรือ”
“ประการแรก เจ้าคือภรรยาข้า แล้วค่อยเป็นลูกสะใภ้ตระกูลกู้ ต่อให้ต้องปรนนิบัติ ก็ต้องเริ่มจากข้าก่อนสิ!” กู้ฉางสุ่ยเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณงามความดีของเจ้า ข้ายังไม่ได้ชื่นชมเลย จะให้คนอื่นมาได้ไปก่อน ข้าไม่ยอมหรอก!”
เขากล่าววาจาเช่นนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ไร้ความประหม่า
เถียนฮวนเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง
บุรุษผู้นี้ยามเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น กลับดูสง่างามผ่าเผยราวกับกำลังกล่าวหลักธรรมคำสอนอันชอบธรรมก็ไม่ปาน!
ดวงหน้าของนางแดงระเ
