กู้ฉางสุ่ยก็พยักหน้ารับทันที พลางแกะห่อสัมภาระใบใหญ่ของตนออกตามอย่างนาง
ในห่อของเขายิ่งดูอัตคัดเข้าไปใหญ่
ในนั้นมีเพียงฟูกผืนหนึ่ง ซึ่งบางเสียจนแทบไม่ต่างอะไรกับกระดาษ ผ้าห่มและผ้าปูก็ยังมีรอยปะชุนอยู่! เสื้อผ้ามีอยู่ไม่กี่ชิ้น แต่ละชิ้นก็เต็มไปด้วยรอยปะซ้อนรอยปะ จนแทบดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเดิมทีเป็นเสื้อผ้าหน้าตาแบบไหน
ถ้าเป็นลูกชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านแต่งตัวแบบนี้ก็ยังว่าไปอย่าง แต่บ้านตระกูลกู้ถือเป็นหนึ่งในครอบครัวร่ำรวยอันดับต้นๆ ของหมู่บ้านกานสุ่ยเชียวนะ! บุตรชายแท้ๆ ของกู้อันกับเจียงซื่ออย่างกู้ฉางเจี๋ยได้ร่ำเรียนหนังสือ ยังไม่ต้องพูดถึงเจียงซื่อกับบุตรสาวทั้งสองอย่างกู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ เมื่อมีเทศกาลใดก็ต้องหาซื้อเสื้อผ้าใหม่กันทั้งนั้น ต้นเดือนสองปีนี้ พวกนางก็ออกไปเยี่ยมญาติแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ซ้ำทุกวันติดต่อกันครึ่งเดือน
ครอบครัวนี้แต่งตัวกันหรูหราโอ่อ่าทั้งบ้าน แต่กลับปล่อยให้ลูกบุญธรรมสวมเสื้อผ้าขาดๆ แบบนี้?
เกินไปแล้ว!
ชาวบ้านที่เห็นภาพตรงหน้า ต่างก็หันมองกู้อันกับเจียงซื่อด้วยสายตาดูแคลนและตำหนิอย่างชัดเจน
เจียงซื่อกับกู้อันถึงกับอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี!
เถ
