ียนฮวนรอให้กู้ฉางสุ่ยคลี่ของในห่อออกให้ทุกคนเห็นจนหมดเสียก่อน พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรที่ลักลอบปะปนมากับของของพวกตนแล้ว จึงหันไปพูดว่า
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ตอนนี้ชาวบ้านก็เห็นกันหมดแล้ว ว่าของในห่อพวกนี้เราจัดกันเอง ของทุกชิ้นก็เป็นของของเราเอง ตอนนี้เหลือแค่พวกน้ำมัน เกลือ ข้าว น้ำส้มสายชูที่น้องสาวสามีให้มา ท่านว่าพวกเราต้องให้ชาวบ้านช่วยตรวจดูอีกหรือไม่เจ้าคะ”
หน้าตากู้อันมืดครึ้มจนแทบจะบีบหมึกออกมาได้อยู่แล้ว
“ไม่ต้อง!” เขากัดฟันตอบ
“ต้อง!”
แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากในฝูงชน แล้วก็มีอีกหลายเสียงดังสนับสนุนตามมา
คนในครอบครัวตระกูลกู้อันพอเงยหน้ามองไป ก็เห็นชาวบ้านคนหนึ่งยิ้มแย้มพูดว่า
“เถ้าแก่กู้ อย่าใจแคบเช่นนี้เลย! บุตรชายโตแล้วจะแยกบ้านก็เป็นเรื่องธรรมดา ไหนๆ ของที่แบ่งให้พวกเขาเราก็เห็นไปครึ่งหนึ่งแล้ว งั้นก็ให้ดูอีกครึ่งหนึ่งให้จบไปเลยสิ! ทำดีก็ทำให้สุด ส่งคนก็ต้องส่งถึงตะวันออกไม่ใช่หรือ พวกเราจะได้เห็นกันชัดๆ ไปเลยว่าท่านกับเจียงซื่อเตรียมของดีอะไรไว้ให้สองสามีภรรยาคู่นี้บ้าง!”
“นั่นน่ะสิ! ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาหน่อย!” มีคนคล้อยตามทันที
อีกคนก็ตะโกนว่า “ตอนแรกพว
