“หนึ่งร้อยเหวิน? มากเกินไปแล้ว พวกเขาจะคู่ควรกับเงินมากมายเช่นนั้นงั้นหรือ ข้าว่าให้แค่สองเหวินก็พอแล้ว!” เจียงซื่อรีบพึมพำเสียงต่ำ
“ข้าบอกว่าหนึ่งร้อยก็ต้องหนึ่งร้อยเหวิน ไปเอาเงินมาให้พวกเขา!” กู้อันขมวดคิ้วตวาดเสียงดัง
เจียงซื่อจำใจเดินไปหยิบเงิน ระหว่างเดินนางก็พึมพำไปตลอดทาง ทั้งกระแทกเท้าเสียงดังทั้งชนโต๊ะชนเก้าอี้โครมคราม
กู้อันโดนเสียงรบกวนจนขมวดคิ้วแน่น โบกมือไล่กู้ฉางสุ่ยทันที “ได้ของที่ต้องการแล้ว พวกเจ้าออกไปเสีย”
กู้ฉางสุ่ยไม่พูดอะไรอีก ดึงมือเถียนฮวนแล้วเดินออกไป
พอกลับมาถึงห้อง กู้ฉางสุ่ยก็ถอนหายใจเบา ๆ “เก็บของเถอะ อย่างไรก็ต้องไปอยู่ดี”
เถียนฮวนพยักหน้า ทั้งคู่จึงเริ่มเก็บของอย่างเงียบๆ
ของของกู้ฉางสุ่ยก็ไม่ได้มีอะไรมาก มีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่ถูกซักจนสีซีดไม่กี่ชิ้น กับผ้าห่มบางๆ หนึ่งผืนม้วนรวมกันแล้วใช้ผ้าปูเตียงห่อจนกลายเป็นห่อผ้าใบโต
ส่วนของเถียนฮวนยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่
นางเพิ่งแต่งเข้ามาได้แค่สี่วัน ยังไม่ได้ซื้อสิ่งใดเพิ่ม ดังนั้นนางแค่จัดห่อผ้าเล็กๆ ที่เตรียมมาตอนแต่งเข้าบ้านใหม่ให้เรียบร้อย แล้วใส่ตำราแพทย์ของบิดาที่เอามาจากบ้านตระกูลถังลงไป เท่านี้ก็เก็บของ
