เสร็จ
พอแบกห่อผ้าออกจากห้อง ก็เห็นกู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์เดินเข้ามาคนละมือหิ้วกระสอบป่านมาด้วยคนละใบ วางลงกับพื้นเสียงดัง แล้วกู้ฮวาจือก็เอ่ยเสียงเย็นชา
“นี่คือข้าวสารยี่สิบจิน[1] น้ำมันสองจิน กับเกลือ น้ำตาล น้ำส้มสายชู อย่างละนิดอย่างละหน่อย ของพวกนี้กินได้เกินเดือนแน่นอน เราแยกบ้านแล้วยังต้องเลี้ยงดูพวกท่าน นี่ก็ถือว่าช่วยจนถึงที่สุดแล้ว อย่าหน้าด้านกลับมาขออะไรอีก!”
ตอนนั้นเจียงซื่อก็ออกมาพอดี นางโยนถุงเงินหนักอึ้งมาใส่ตรงหน้า
“เงินหนึ่งร้อยเหวิน เอาไปแล้วก็ไปซะ!”
เถียนฮวนก้มลงเก็บถุงเงินขึ้นมา แล้วเปิดออก เทเหรียญทองแดงข้างในออกมาเริ่มนับทีละเหรียญ
เจียงซื่อสีหน้าเปลี่ยน “เหตุใดเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ”
“ถ้าท่านแม่ใส่มาครบแล้ว เราจะนับกี่รอบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับท่านแม่อยู่แล้วนี่เจ้าคะ” เถียนฮวนสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
“พวกเจ้าไม่ไว้ใจข้าใช่หรือไม่!” เจียงซื่อโวยลั่น “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นข้าไม่ให้แล้ว คืนเงินมาเดี๋ยวนี้!”
นางเงื้อมือขึ้นเตรียมพุ่งเข้ามาจะแย่งเงินคืน กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ก็รีบตามมาสมทบ แค่มองท่าทางก็รู้ว่ามีพิรุธแน่นอน
“สามี!”
เถียนฮวนร้องออกมาอย่างรีบร้อน
