รื่อ หัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก
“กล่าววกไปวนมา สุดท้ายท่านก็อยากให้ข้าปรนนิบัติท่านมิใช่หรือ!” นางแหวใส่ด้วยท่าทีเขินอาย
“ไม่เหมือนกันสักหน่อย พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ต้องอยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต เจ้าปรนนิบัติข้า ข้าก็จะปรนนิบัติเจ้าเช่นกัน!” กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางรับห่อผ้าจากมือนางมาแบกไว้บนบ่า มือใหญ่เอื้อมไปจับมือนุ่มนิ่มของนางไว้แน่น “ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน!”
“…อืม”
คำว่า ‘บ้าน’ ที่เขาเอ่ยออกมานั้นแผ่วเบา แต่กลับทำให้ใจของนางสั่นไหว
นานแล้วที่ไม่มีผู้ใดพูดกับนางเช่นนี้…
ตั้งแต่บ้านตระกูลเถียนล่มสลาย นางกับมารดาก็ต้องพึ่งท่านตาอาศัยอยู่บ้านตระกูลถัง
ท่านลุงก็จ้องจะฉกชิงตำรับลับของตระกูลเถียนที่ร่ำลือกันว่าตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น ทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางยอมมอบตำรับลับ
ป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่เอาแต่ย้ำเตือนนางอยู่ไม่ขาดว่านางเป็นคนนอก ในเมื่อมากินอยู่กับเขาโดยไม่เสียสิ่งใด ย่อมต้องตอบแทนบุญคุณ
ตลอดสามปี นางกับมารดาทำงานจิปาถะภายในบ้านท่านลุงทั้งหมด
ต่อให้พวกนางทำงานอย่างหนัก ป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่ก็ไร้ไมตรีจิต
บ้านตระกูลถังไร้ความอบอุ่น…ยังจะเรียกว่าบ้านได้อีกหรือ
อยู่มาตั้งสามปี แต่ในใจเถียนฮว
