นก็ไม่เคยนับที่นั่นเป็นบ้านเลยสักครั้ง
ทว่าตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว นางมีบ้านเป็นของตัวเองเสียที
บ้านเล็กๆ ที่เป็นของนางกับสามีเท่านั้น…บ้านที่เป็นของนางจริงๆ
คิดได้เช่นนั้น ใจนางก็พองโตด้วยความยินดีจนแทบระเบิดออกมา
แต่แล้ว…เมื่อเดินตามกู้ฉางสุ่ยมาถึงท้ายหมู่บ้านใกล้ตีนเขา เขาก็หยุดเท้าอย่างกะทันหัน
“ถึงแล้ว!”
เถียนฮวนรีบเงยหน้าขึ้นมอง แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้นางแทบจะหน้ามืดในทันที
“นี่…นี่คือบ้านของพวกเราหรือ”
นางชี้ไปยังกระท่อมเล็กๆ ที่มุงด้วยฟางข้างหน้า อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะเอ่ยคำถามนี้ออกมาได้
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “ใช่แล้ว ที่ดินตรงข้างๆ กระท่อมนี้อีกสามหมู่ล้วนเป็นของเรา”
พูดจบเขาก็จูงมือนางเดินเข้าไป
กระท่อมหลังนี้ตอนมองจากไกลๆ ก็ดูซอมซ่ออยู่แล้ว เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นสภาพกระท่อมที่ทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ไม่รู้ว่ากระท่อมหลังนี้ถูกปลูกไว้นานเพียงใด หลังคาที่มุงด้วยฟางบางส่วนพังจนแสงลอดเข้ามาได้ บนผนังมีรูโหว่มากมาย
เพียงยืนอยู่ในกระท่อมก็สามารถมองเห็นภาพภายนอกได้อย่างชัดเจน
ภายในกระท่อมแทบไม่มีของใช้อื่นใด มีเพียงแผ่นไม้แผ่นหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่นวางพาดอยู
