่บนก้อนหินสองก้อนแทนเตียงนอน
หน้าเตียงยังมีก้อนหินอีกไม่กี่ก้อน กองไว้เหมือนจะใช้แทนเก้าอี้
นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว
ที่นี่แร้นแค้นกว่าห้องของกู้ฉางสุ่ยในบ้านตระกูลกู้เสียอีก!
สถานที่เช่นนี้ ให้พักแรมสักคืนยังพอทน ทว่าพวกเขาจำต้องปักหลักอยู่ที่นี่จะทนได้อย่างไร
เถียนฮวนรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาทันที
จู่ๆ ฝ่ามือใหญ่อันแสนอบอุ่นมั่นคงของสามีได้วางลงบนไหล่ของนาง เสียงใสกระจ่างเอ่ยขึ้นข้างหูนาง
“ขอโทษนะ ข้าทำให้เจ้าต้องลำบากอีกแล้ว”
ทันใดนั้น ดวงตาเถียนฮวนก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
นางอดร่ำไห้ออกมาไม่ได้ น้ำตาไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ร่วงพรูไม่ขาดสาย
กู้ฉางสุ่ยเห็นเช่นนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก
“อย่าร้องเลย ข้า…ข้า…”
เมื่อเห็นว่าเถียนฮวนไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องไห้ จึงตัดสินใจรั้งตัวนางเข้ามากอด มือหนึ่งโอบนาง อีกมือประคองท้ายทอยของนางไว้ ให้นางได้ซุกลงกับอกของตน
เถียนฮวนนิ่งค้างไปชั่วขณะ
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ความเจ็บปวดในใจของนางกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น นางอดไม่ได้ที่จะคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่น แล้วปล่อยโฮร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
ไม่รู้ว่านางร้องไห้นานเท่าไร รู้เพียงว่าเปลือกตาปวดบวมไปหมด นางจึงหยุดร้องไห้
มือ
