ม
ใบอ่อนเขียวชอุ่มสะท้อนในดวงตาเถียนฮวน พลันกลายเป็นอาหารรสเลิศในจินตนาการของนาง
นางรีบวิ่งไปเด็ดใบอ่อนของผูกงอิงไปพลาง พลางพึมพำเบาๆ กับตนเอง “ผูกงอิง มีฤทธิ์เย็น รสขมปนหวาน ช่วยลดความร้อน ถอนพิษ ขับปัสสาวะ ละลายเสมหะ เป็นสมุนไพรสำคัญในการปรุงยา นำมาทำอาหารอร่อยๆ ได้อีกด้วย!”
พริบตาเดียว นางก็เก็บผูกงอิงได้เต็มอ้อมแขน นำไปล้างในลำธารเล็กๆ ข้างบ้านจนสะอาด จากนั้นเก็บกิ่งไม้แห้งมาอีกเล็กน้อย ใช้ตะบันไฟจุดไฟ แล้วตั้งหม้อต้มน้ำบนเตา
ครั้นเมื่อน้ำเดือด นางก็ใส่ผูกงอิงลงไป ลวกไว้ประมาณสามสิบลมหายใจ ก่อนจะเทน้ำทิ้ง เหลือไว้เพียงผูกงอิง
หญิงสาวเอาผูกงอิงล้างด้วยน้ำเย็นอีกครั้งแล้วสะเด็ดน้ำ ใส่เกลือ คลุกเคล้าให้เข้ากัน หยดน้ำส้มสายชูสองหยด ยำผูกงอิงจานหนึ่งก็พร้อมยกขึ้นโต๊ะ สดใหม่ น่ารับประทาน
จากนั้นนางก็เติมน้ำเกินครึ่งหม้อ เคี่ยวน้ำจนเดือดแล้วใส่ข้าวสารที่ล้างสะอาดแล้วลงไป ปิดฝาหม้อทิ้งไว้ให้สุก
หุงข้าวได้ไม่นาน กู้ฉางสุ่ยก็แบกฟืนมัดหนึ่งพาดไหล่ มืออีกข้างหิ้วกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งกลับมา เขาชำแหละและล้างเรียบร้อยแล้ว แม้แต่หนังยังถลกแขวนไว้กับฟืน!
“วันนี้โชคไม่ค่อยดี กับดักที่วางไว้
