ยความพึงพอใจ “อร่อยจริงๆ!”
กู้ฉางสุ่ยเห็นเช่นนั้นก็ฉีกขาอีกข้างมากิน ทันใดนั้นแววตาของเขาก็เปล่งประกาย “อร่อย! อร่อยกว่าที่ข้าทำตั้งเยอะ!”
จากนั้นเขาก็ก้มหน้าก้มตาแทะขากระต่ายไม่หยุด
เห็นเขากินอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้ นางก็ดีใจราวกับได้รับคำชมแล้ว
เถียนฮวนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นางรีบคีบยำผูกงอิงขึ้นมา
“กินช้าๆ หน่อย! ถึงใบเจี่ยโหลวจะซับน้ำมันไปเกือบหมดแล้ว แต่เนื้อกระต่ายย่างก็ยังมันเยอะอยู่ดี ท่านลองกินคู่กับผูกงอิงดู จะช่วยตัดเลี่ยนได้”
“อืม” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า แล้วก็อ้าปากรับผูกงอิงจากตะเกียบของนางกินไปคำหนึ่ง จากนั้นค่อยกัดเนื้อต่ออีกคำ “อื้ม จริงด้วย ไม่เลี่ยนเลย รสสัมผัสสดชื่นขึ้นเยอะ!”
แก้มของเถียนฮวนขึ้นสีชมพูทันตา “ท่านก็มีตะเกียบนะ เหตุใดต้องมากินของข้า”
กู้ฉางสุ่ยกะพริบตาปริบๆ “ก็เจ้ายื่นมาจ่อปากข้าขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะให้ข้ากินหรอกหรือ”
“คนเจ้าเล่ห์!”
เถียนฮวนบ่นเบาๆ แล้วรีบหันหน้าหนี
