ั้น คนจะไม่ออกมาดูได้อย่างไร
ในเวลาไม่นาน ผู้คนจากบ้านใกล้เรือนเคียงก็แห่มากันเต็มหน้าบ้าน
เมื่อเห็นว่าผู้ชมมามากแล้ว เถียนฮวนก็เดินออกมายืนตรงหน้า ยกมือคารวะพร้อมกล่าวเสียงดัง
“ทุกท่าน ข้าชื่อเถียนฮวน เป็นภรรยาของกู้ฉางสุ่ยที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านเมื่อสี่วันก่อน วันนี้พวกเราจะต้องแยกบ้านจากบ้านเดิม เพื่อความยุติธรรมและป้องกันข้อครหาในภายหลัง จึงขอเชิญทุกท่านมาเป็นพยานให้พวกเราด้วยเจ้าค่ะ”
พูดจบ นางก็ปลดห่อผ้าออกจากหลัง แล้วเปิดออกด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะเทสิ่งของทั้งหมดลงพื้น
เสียงข้าวของตกกระทบพื้นดังกราว เถียนฮวนก็ย่อตัวลง ปูผ้าห่อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยๆ เก็บของแต่ละชิ้นกลับวางเรียงบนผ้าอย่างตั้งใจ
“ของชิ้นนี้คือเสื้อผ้าที่ข้าเอามาจากบ้านท่านลุง…นี่คือปิ่นเงินที่ท่านแม่ของข้าให้เป็นสินเดิม…ส่วนหนังสือพวกนี้คือตำราแพทย์ที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้…”
นางแสดงหนังสือให้ทุกคนดู
“ทุกท่านดูให้ชัด ตำราเล่มนี้ไม่มีสิ่งใดซุกซ่อนเลย ข้างในมีเพียงบันทึกของท่านพ่อข้าเท่านั้น”
เมื่อเปิดจนครบทุกเล่ม นางก็หันไปยิ้มให้พ่อแม่สามี
“ท่านพ่อ ท่านแม่ หากพวกท่านคิดว่ามีของใดที่เป็นของบ้านหลังนี้ก็เ
