้าน กู้ฮวาจือก็ร้องลั่นขึ้น แล้ววิ่งเข้ามาขวางหน้า
กู้ฉางสุ่ยหยุดฝีเท้า “มีอะไรอีก”
“เปิดห่อผ้าออกให้เราตรวจหน่อย!” กู้ฮวาจือตะโกนลั่น
กู้ฮวาเย่ว์ก็รีบพยักหน้า “ใครจะรู้ว่าพวกท่านขโมยของจากบ้านไปซ่อนในห่อหรือเปล่า ของพวกนั้นเป็นของของบ้านตระกูลกู้ จะให้พวกท่านหอบเอาไปได้อย่างไร”
“ได้เลย!” เถียนฮวนยิ้มบางๆ
รอยยิ้มของนางทำให้สองพี่น้องถึงกับขนลุกซู่.
..รอยยิ้มแบบนี้ ไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่!
ทันใดนั้น เถียนฮวนก็ยกมือผลักทั้งสองคนออกไปด้านข้าง แล้วเดินไปผลักบานประตูออก กู่ร้องเสียงดังลั่น
“พี่น้องในหมู่บ้าน ฟังทางนี้หน่อยเจ้าค่ะ!”
“เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
คนทั้งบ้านหน้าซีดทันที
เจียงซื่อรีบตะโกน “ปิดประตูเข้าไว้! อย่าให้พวกเขาบ้าไปมากกว่านี้!”
ทว่าหลังจากเถียนฮวนผลักประตูใหญ่แล้ว นางก็รีบยึดบานประตูข้างหนึ่งไว้แน่น ทั้งยังส่งสายตาให้กู้ฉางสุ่ยด้วย กู้ฉางสุ่ยจึงรีบเดินไปยืนดักประตูอีกด้านทันที
สองคนยืนตรึงประตูไว้ไม่ยอมให้ปิด ในขณะเดียวกัน ก็เริ่มมีเสียงฝีเท้าคนเดินมาจากรอบทิศ
หมู่บ้านนี้สงบเงียบมาช้านาน แค่มีเสียงผิดปกตินิดหน่อยก็เรียกคนได้มากมาย แล้วนี่เถียนฮวนถึงขั้นตะโกนเสียงดังขนาดน
