เถียนฮวนยกบะหมี่ขึ้นโต๊ะทีละชาม “ท่านพ่อ ท่านแม่ เชิญรับประทานเจ้าค่ะ”
สุภาพเรียบร้อยถึงเพียงนี้ จะให้เจียงซื่อตำหนินางก็ไม่ได้ จึงไม่ได้หาเรื่อง
ยิ่งตอนนี้นางก็หิวแทบขาดใจ กลิ่นหอมจากบะหมี่ตรงหน้าแทบทำให้นางน้ำลายไหล จะมีอารมณ์ไปหาเรื่องใครได้อีกเล่า
เจียงซื่อก็ได้แค่ผงกหัวส่งๆ “ยังพอรู้หน้าที่อยู่บ้าง”
กู้อันไม่พูดพร่ำ หยิบตะเกียบขึ้นมาพลางก้มหน้ากินทันที
กู้ฉางสุ่ยกับน้องๆ ก็รีบก้มหน้าตาม
เส้นบะหมี่ที่เถียนฮวนนวดด้วยมือเหนียวนุ่ม ต้มออกมาแล้วสุกพอดิบพอดี ไม่แข็งไม่เละ รสสัมผัสยอดเยี่ยม
หมูสามชั้นผัดที่ราดบนบะหมี่ส่งกลิ่นหอมฉุน รสชาติเค็มนิดเผ็ดหน่อย แม้รสจะจัดไปเล็กน้อย แต่สำหรับคนที่ทำงานหนักมาทั้งคืนแล้ว ก็นับว่าเหมาะที่สุด
เพียงได้ลิ้มรสก็ไล่ความเหนื่อยล้าในตัวลงไปได้อย่างน่าประหลาด ทำให้รู้สึกเหมือนได้รับการปลอบประโลมทั้งร่างกายและจิตใจ
ทว่าสิ่งที่คนทั้งบ้านว่าอร่อย สำหรับกู้ฉางเจี๋ยซึ่งเอาแต่นั่งอ่านหนังสือ ไม่ได้แตะต้องงานหนักเลยแม้แต่นิด แถมเมื่อคืนยังได้นอนเต็มตื่นแล้ว กลับคิดว่าอาหารชามนี้เค็มยิ่งนัก
เขากินไปได้แค่สองคำก็วางตะเกียบ “ใครให้ท่านทำหมูสามชั้นผัดเค็มขนาดนี้ ท่านจงใจไม
