่อยากให้ข้าได้กินข้าวอย่างอร่อยใช่หรือไม่”
เถียนฮวนไม่แม้แต่จะหันไปสนใจน้องสามี หันไปยิ้มกับกู้อันแทน “ท่านพ่อเจ้าคะ ในหม้อยังมีบะหมี่เหลืออีก ข้าไปตักเพิ่มให้นะเจ้าคะ”
กู้อันซดน้ำแกงจนหมดเกลี้ยงก่อนจะยื่นชามเปล่าให้
เถียนฮวนรับชามมา ก่อนจะเดินเข้าครัวไปอย่างสบายใจ
กู้ฉางเจี๋ยถึงกับกระตุกมุมปาก ก้มหน้าก้มตากินต่อไป
เจียงซื่อเห็นดังนั้นก็ทำหน้าบูด ก่อนจะเอาศอกสะกิดกู้อันเบาๆ “นี่พ่อของลูก เรื่องที่เราคุยกันไว้เมื่อคืนนี้ อย่าลืมล่ะ”
“ข้ารู้ ข้าจำได้อยู่” กู้อันพยักหน้า
ตอนนั้นเถียนฮวนยกบะหมี่ชามใหม่มาให้แล้ว กู้อันก็ก้มหน้ากินต่อทันที
ท้ายที่สุด ผู้ชายในบ้านสองคนก็กินไปคนละสามชาม ส่วนผู้หญิงแต่ละคนก็กินไปหนึ่งชามอย่างเอร็ดอร่อย
กู้ฉางเจี๋ยแม้จะบ่น แต่ก็กินบะหมี่เค็มๆ หมดเรียบ ก่อนจะสะพายย่ามออกไปเรียนหนังสือด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
พอทุกคนกินเสร็จ เจียงซื่อก็ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้กู้อันทันที กู้อันกระแอมหนึ่งที “สุ่ยเกอเอ๋อร์กับลูกสะใภ้ใหญ่ ตามข้ามาหน่อย”
หัวใจเถียนฮวนกระตุกวาบทันที
นางหันไปมองกู้ฉางสุ่ยอย่างรวดเร็ว เขาก็จับมือนางไว้แน่น
“ไปเถอะ”
ทั้งสองจึงพากันเข้าไปในห้องของกู้อัน ตอนนั้นเ
