ขานั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงตัวใหญ่แล้ว
ในมือของเขาถือบ้องยาสูบ ใบหน้าคลุ้งไปด้วยควัน
พ่นควันออกมาอีกครั้ง กู้อันเอ่ยเสียงหนัก “นั่งก่อนเถอะ”
“ไม่ต้องนั่งหรอกขอรับ ท่านพ่อมีอะไรจะสั่งก็ว่ามาเถอะ พอเสร็จธุระแล้ว พวกเราจะได้นอนพัก” กู้ฉางสุ่ยตอบเรียบๆ
เจียงซื่อหัวเราะอย่างได้ใจ “ไม่ต้องห่วง พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ พวกเจ้าจะได้มีเวลานอนเต็มอิ่มแน่นอน”
เถียนฮวนได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที กู้ฉางสุ่ยเองก็รู้สึกไม่สู้ดี
“ท่านพ่อ พวกเราทำอะไรผิดอีกหรือ” เขาถามเสียงเบา
“พวกเจ้าไม่ได้ทำผิดหรอก” กู้อันพูดพลางพ่นควันออกมา “แต่สุ่ยเกอเอ๋อร์ เจ้าแต่งงานแล้ว ก็ถือว่าเป็นหัวหน้าครอบครัวผู้หนึ่ง บ้านเราคนเยอะ ที่อยู่ก็แคบ อยู่กันอย่างนี้ก็อึดอัดกันหมด ถ้าพวกเจ้ายังมีลูกมีเต้าอีก จะยิ่งเบียดเสียดกันเข้าไปใหญ่ เมื่อวานข้ากับแม่เจ้าคิดดูแล้ว เห็นว่าถึงเวลาให้พวกเจ้าแยกบ้านแล้ว”
หมายความว่าจะไล่พวกเขาออกจากบ้าน?
เมื่อวานเพิ่งให้พวกเขาช่วยสกัดน้ำมันทั้งคืน ตอนนี้กลับทิ้งพวกเขา?
ครอบครัวนี้เห็นแก่ตัวที่สุด!
เถียนฮวนแทบจะขำออกมา
กู้อันยังคงพูดต่อไป “แน่นอน ในเมื่อเป็นพ่อลูกกัน ข้าคงไม่ให้พวกเจ้าออกไปมือเปล่า ข้าคิดไว้
