แล้ว ที่ดินข้างเขาน่ะ ข้ายกให้พวกเจ้า รวมทั้งบ้านหลังเล็กข้างๆ นั่นด้วย โฉนดที่ดินอยู่ที่นี่ ข้าไปเปลี่ยนเป็นชื่อเจ้าที่หมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว”
เขาพูดพลางล้วงโฉนดออกมายื่นให้
กู้ฉางสุ่ยมองเอกสารพวกนั้นเฉยๆ ไม่รับมาถือไว้
เจียงซื่อเห็นดังนั้น รีบคว้ามายัดใส่มือเขา “ยังไงเรื่องนี้พวกข้าก็ตัดสินใจแล้ว เจ้าจะคัดค้านไม่ได้! พวกข้าเลี้ยงเจ้ามาจนโต แถมยังหาภรรยาให้เจ้าอีก เจ้าควรจะรู้สึกซาบซึ้ง ไม่ใช่มาทำตัวไม่รู้คุณ!”
ฟังดูเหมือนพวกเขาขอแยกบ้านเองเสียอย่างนั้น
แม่สามีคนนี้แม้จะไม่รู้หนังสือ แต่กลับฉลาดเจ้าเล่ห์ ปากก็แหลมคมแบบชาวบ้านที่เอาตัวรอดเก่ง
พูดจาเหมือนจะให้ แต่จริงๆ แล้วบีบไม่ให้พูดโต้กลับ
เถียนฮวนโมโหจนเกือบลุกขึ้นเถียง แต่กู้ฉางสุ่ยรีบจับมือนางไว้ ส่งสายตาเตือนให้นิ่ง
เถียนฮวนก็เลยสงบลง แล้วได้ยินกู้ฉางสุ่ยพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เงินค่าจ้างที่ข้าทำงานให้ที่บ้านตลอดหลายปีนี้ จะคิดอย่างไรดี”
“ค่าจ้าง? เจ้าพูดบ้าอะไร เจ้าเป็นลูก การช่วยงานที่บ้านก็เป็นเรื่องธรรมดา จะมาเรียกร้องสิ่งใด พวกเราเลี้ยงเจ้ามายังไม่เคยขอเงินสักแดง!” เจียงซื่อขึ้นเสียงทันที
“แต่ตอนนี้จะแยกบ้าน พวกเราก็ต้องมีเงินติดตัวบ้างไม
