่ใช่หรือ ข้าทำงานให้พวกท่านมาตลอด ไม่มีเงินเก็บสักเหวิน แล้วจะให้พวกเราไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันยังไง”
“เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ข้าเตรียมข้าวสารกับน้ำมันไว้ให้แล้ว ของใช้ในห้องเจ้าก็เอาไปได้ทั้งหมด เราไม่เอาอะไรคืน เจ้าจะเอาอะไรกันอีก”
ได้ยินบทสนทนาเท่านี้ เถียนฮวนก็รู้แล้วว่ากู้ฉางสุ่ยกำลังต่อรอง นางจึงรีบเสริม
“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าวสารกับน้ำมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกเจ้าค่ะ แต่พอของหมดแล้วจะเอาที่ไหนกิน อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงฤดูหนาวแล้ว พวกเราต้องซื้อผ้าและฝ้ายมาทำเสื้อกันหนาวด้วย เมื่อก่อนท่านแม่ก็ออกเงินให้ทุกปี ปีนี้คงต้องรบกวนท่านแม่อีกปีนะเจ้าคะ แล้วก็…”
นางเริ่มนับนิ้ว ไล่ทีละข้อ แจ้งแม่สามีทีละเรื่อง
เจียงซื่อฟังจนหัวหมุน “พวกเจ้าจะแยกบ้านแล้ว ยังจะมาเรียกร้องอะไรอีก ของกินของใช้ก็ต้องดูแลกันเองสิ!”
“แต่เราสองคนไม่เคยออกไปหาเงินเอง จะให้กินลมตะวันตกเฉียงเหนือได้อย่างไร เช่นนั้น ข้าไม่แยกบ้านดีกว่า อย่างน้อยอยู่ที่นี่ก็กินอิ่มนอนอุ่น” เถียนฮวนรีบพูด
เรื่องต่อรองเรียกร้อง ใครๆ ก็ทำเป็น!
เจียงซื่อโมโหจนหน้าแดง
กู้อันเห็นท่าไม่ดี จึงวางบ้องยาสูบในมือลงเสียงดังปัง
“ให้ก็ให้ หนึ่งร้อยเหวินพอหรือไม่”
