เห็นสองสามีภรรยาเดินจากไปแล้ว ผู้เฒ่าถังก็หันไปพูดกับถังซื่อว่า “เห็นแล้วสบายใจขึ้นบ้างหรือยัง สุ่ยเกอเอ๋อร์เป็นเด็กที่พี่กู้เลี้ยงมากับมือ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าเชื่อใจคนอย่างพี่กู้ ข้าคงไม่คิดจะยกอี้เจี่ยเอ๋อร์ให้เขาหรอก ทว่าอี้เจี่ยเอ๋อร์ไร้วาสนา ข้าหาบุรุษดีๆ ให้ แต่นางกลับปฏิเสธเอง สุดท้ายฮวนเจี่ยเอ๋อร์ได้แต่งกับเขาก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ยังอยู่ในครอบครัวเดียวกัน!”
พูดจบ เขาก็ค่อยๆ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินกลับไป
ขณะนั้นเอง ถังหรูอี้กับพ่อแม่ของนางก็ยังคงยืนสำนึกผิดอยู่ที่กำแพง ผู้เฒ่าถังเดินมาหาพวกเขา “พอแล้ว พวกเจ้ากลับไปกินข้าวได้”
เขาหันไปมองถังหรูอี้อีกครั้ง ส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจยาวๆ “เจ้านี่ช่างไม่รู้จักรักษาวาสนาของตัวเองเสียเลย อนาคตต้องเสียใจแน่ๆ”
“ข้าไม่มีทางเสียใจ! คุณชายเฉินของข้าหล่อกว่าชายผู้นั้นเป็นสิบเท่า! เขาเป็นถึงซิ่วไฉ ต่อไปก็ต้องเจริญรุ่งเรือง ส่วนชายอัปลักษณ์ผู้นั้นจะมีปัญญาทำอะไรได้ ถ้าข้าต้องแต่งกับเขา ข้านั่นแหละจะเป็นฝ่ายเสียใจ!” ถังหรูอี้อดกลั้นไว้ไม่ไหว กัดฟันแน่น ก่อนจะกระทืบเท้าหลายทีแล้ววิ่งพรวดเข้าห้อง ปิดประตูดังโครม ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
