นอกบ้านตระกูลถัง เถียนฮวนอยู่บนหลังของกู้ฉางสุ่ย จากมุมนี้ นางมองเห็นรอยแผลที่ลากยาวจากหางตาไปถึงใบหูของเขาได้ชัดเจน
แผลเป็นสีชมพูสดราวกับตัวตะขาบนอนแนบอยู่บนใบหน้า มองเผินๆ ก็ชวนให้ตกใจ แต่พอมองดีๆ แล้ว จะเห็นว่าสีของแผลนี้ออกชมพูระเรื่อเหมือนผิวแก้มทารกน้อย ดูมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด
มองอยู่นานเข้า นางก็รู้สึกว่าแผลนี้ออกจะน่ารักอยู่ไม่น้อย
“รอยบนหน้าของท่านเกิดจากอะไรหรือ” ระหว่างทาง นางอดไม่ได้ที่จะชวนเขาคุย
“ข้าก็ไม่รู้ ตั้งแต่จำความได้ก็มีแผลนี้อยู่แล้ว ตอนเด็กๆ ท่านปู่เคยพาไปให้หมอในหมู่บ้านดู หมอก็จ่ายยาให้หลายขนานแต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเห็นว่าข้าก็แข็งแรงดี ไม่เดือดร้อนอะไร พวกเขาก็เลยไม่ได้สนใจอีก” กู้ฉางสุ่ยตอบ
คนที่เขาเรียกว่า ‘พวกเขา’ คงหมายถึงกู้อันกับเจียงซื่อ
แสดงว่าแผลนี้มีมาตั้งแต่เเด็ก
เถียนฮวนพูดเบาๆ ว่า “พ่อของข้าเคยเจอคนไข้ที่มีอาการแบบเดียวกับท่าน เขาเคยบอกไว้ว่า คนที่มีแผลแบบนี้ส่วนใหญ่เกิดจากโรคตั้งแต่อยู่ในท้อง หรือไม่ก็โดนวางยาตั้งแต่เล็ก แต่ไม่ว่าจะเกิดจากสาเหตุใด ก็รักษาได้ทั้งนั้น”
กู้ฉางสุ่ยหันกลับมาเร็วมาก “เจ้าพูดจริงหรือ”
ดวงตาของเขา
