ดำขลับ แววตาใสกระจ่างดั่งหยดน้ำต้องแสง
ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากจนแทบจะเรียกได้ว่าสบตากันตรงๆ เถียนฮวนมองเห็นความตื่นเต้นและความคาดหวังในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน
นางรีบพยักหน้า “จริงสิ พ่อของข้าเคยรักษาคนที่เป็นแบบนี้ได้ตั้งสองคน! ถ้าท่านพ่อยังอยู่ เขาให้ท่านดื่มยาแค่สามถ้วยก็รักษาโรคนี้ได้แล้ว”
พอพูดถึงบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว เถียนฮวนก็เม้มปากเบาๆ “เสียดาย ข้าไม่รู้เรื่องการรักษา เมื่อครั้งที่เคยฟังท่านพ่อพูดก็ไม่ได้ใส่ใจนัก แต่กลับมาคราวนี้ ข้าเอาตำราแพทย์กับบันทึกของท่านพ่อติดมือมาด้วย เดี๋ยวข้าค่อยๆ อ่าน อย่างไรเสียก็ต้องเจอข้อมูลที่เกี่ยวข้องแน่ ถ้าท่านเชื่อใจข้า รอให้ข้าหาต้นเหตุของโรคเจอ ข้าจะลงมือปรุงยาเอง แล้วลบรอยแผลนี้ให้ท่าน!”
“อย่าเลยดีกว่า”
ใครจะคิดว่า กู้ฉางสุ่ยกลับส่ายหัวปฏิเสธ
เถียนฮวนชะงัก “ท่านคิดว่าข้าไม่มีปัญญาหรือ”
“ไม่ใช่ ข้าแค่คิดว่า…ข้าเป็นบุรุษ ไม่จำเป็นต้องรักษารูปลักษณ์ภายนอกให้งดงาม รอยแผลนี่ไม่ได้รบกวนชีวิตข้า ข้าก็ชินแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้แหละ”
ท่าทีเช่นนี้ หรือว่าเขาไม่เชื่อนาง?
เถียนฮวนเม้มปากแน่น รู้สึกอึดอัดในอกอย่างไม่อาจอธิบายได้
พรืด!
จู่ๆ นางก็ได้ยินเสี
