ยงหัวเราะเจ้าเล่ห์ดังขึ้นมา
เถียนฮวนเบนหน้าไปมอง ก็เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของกู้ฉางสุ่ย
“ข้าหยอกเจ้าเล่น ผู้ใดจะไม่สนหน้าตาตัวเองกัน ข้าใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าอยากมีหน้าตาเหมือนคนปกติ จะได้เดินไปไหนมาไหนได้อย่างสง่าผ่าเผย อีกอย่าง เจ้าเป็นภรรยาข้า เจ้าจะทำอะไรย่อมเพื่อข้าอยู่แล้ว ถ้าข้ายังไม่เชื่อเจ้า แล้วจะไปเชื่อใครได้อีก”
“ท่าน…ท่านชั่วร้ายยิ่งนัก!” เถียนฮวนทั้งอายทั้งโกรธ เงื้อมือขึ้นทุบแผ่นหลังเขารัวๆ
“โอ๊ย ข้ายอมแล้ว! ข้าผิดไปแล้ว! ต่อไปไม่กล้าแล้ว!” กู้ฉางสุ่ยร้องลั่น รีบแบกนางวิ่งพรวดไปข้างหน้า
เถียนฮวนอยู่บนหลังแทบหล่นลงมา นางโอบคอเขาแน่น “ช้าหน่อยเถิด อย่าวิ่งเร็วนัก”
“ฮ่าๆๆ ไม่ได้!” กู้ฉางสุ่ยหัวเราะเสียงดัง ยิ่งเร่งฝีเท้าทำให้นางร้องหนักขึ้น
เสียงหัวเราะหยอกล้อของสองสามีภรรยาดังตลอดทาง จนทำให้ชาวบ้านต้องหันมามอง
“เฮ้อ! คนหนุ่มสาวนี่ดีจริงๆ” มีคนอดเอ่ยออกมาไม่ได้
แต่ก็มีอีกคนกล่าวแก้ “ไม่ใช่คนหนุ่มสาวหรอก ต้องเรียกว่าสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวต่างหากล่ะ”
