ินหนัง ถึงจะปรุงแบบจืดไว้เอาใจผู้ใหญ่ แต่ก็น่าจะไม่แย่นะ ลองชิมดูสิ”
“อืม”
กู้ฉางสุ่ยคีบเนื้อไก่ขึ้นมากัดไปคำใหญ่ เนื้อไก่นึ่งนุ่มละมุนลิ้น กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเนื้อไก่ป่าก็แผ่ซ่านออกมาทันที
ไก่นี้ปรุงเพียงเกลือหยาบเล็กน้อย เพิ่มด้วยต้นหอมขิงนิดหน่อย ไม่มีเครื่องปรุงอื่นเจือปน รสชาติไก่ป่ายังคงเด่นชัดโดยไม่ถูกรบกวนจากกลิ่นอื่น แม้จะจืดไปนิดสำหรับคนชอบรสจัด แต่เนื้อกลับสดนุ่มอร่อยจนหยุดไม่ได้
คนอย่างเขาที่ชอบรสจัด ยังไม่รู้สึกอยากปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย
กินไม่กี่คำ เนื้ออกไก่ชิ้นใหญ่ก็หมดลง เขาจึงตักน้ำแกงหนึ่งช้อนเข้าปาก
กลิ่นหอมของน้ำแกงไก่ซึมซาบลงลำคอ ให้ทั้งลำคอและกระเพาะอุ่นสบายอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะกลืนลงไปแล้ว แต่รสชาติยังคงติดปลายลิ้น กลิ่นหอมยังวนเวียนในปากอย่างไม่จางหาย
“อร่อยมาก ข้าไม่เคยกินไก่ที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลย” พอกินเสร็จ เขาก็เอ่ยชมเถียนฮวนไม่ขาดปาก
เถียนฮวนยิ้มจนตาหยี รีบตักน้ำแกงให้อีกถ้วยทันที “เช่นนั้นก็กินเยอะๆ ไก่ป่าเป็นของบำรุงชั้นดี บำรุงร่างกาย เสริมพลัง ขับเสมหะ บำรุงม้าม บำรุงตับ บำรุงสายตา ดีต่อร่างกายท่านแน่นอน”
“อืม” เห็นนางยิ้มสดใส กู้ฉางสุ่ยก็เผลอยิ้มตา
