เท่าเจ้า!”
“อี้เจี่ยเอ๋อร์ เจ้าพูดอะไรออกมา ฮวนเจี่ยเอ๋อร์แต่งออกไปแล้ว กลับมาบ้านก็คือแขก เจ้าจะให้แขกเข้าครัวทำกับข้าวได้อย่างไร” ถังซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ
ถังหรูอี้เบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็แม่ข้าทำไม่อร่อยเท่าฮวนเจี่ยเอ๋อร์จริงๆ นี่! ไหนๆ นางก็กลับมาแล้ว ให้ไปทำกับข้าวสักมื้อจะเป็นไรไป ตลอดสามปีที่ผ่านมา กับข้าวบ้านเราก็มีแต่นางเป็นคนทำ!”
“อี้เจี่ยเอ๋อร์!”
ถังซื่อตีหน้าเคร่งขรึม เตรียมจะเอ่ยเตือนอีกครั้ง แต่ถังหรูอี้กลับชิงพูดตัดขึ้นเสียก่อน พลางแค่นหัวเราะ
“ท่านอาหญิงแซ่ถังก็จริง แต่ท่านแต่งเข้าตระกูลเถียนไปนานแล้ว อย่าคิดว่าอยู่บ้านข้าโดยไม่เสียค่าอะไรมาตั้งหลายปี แล้วจะนับว่าเป็นคนตระกูลถังเหมือนเดิม ยังกล้ามาชี้นิ้วสั่งข้าอีก! ท่านไม่มีสิทธิ์!”
ถังซื่อตัวแข็งทื่อไปทันที ใบหน้าซีดเผือด
โครม!
เถียนฮวนเห็นดังนั้นก็พลันโกรธ นางคว้าที่เขี่ยไฟแล้วขว้างลงพื้นเสียงดัง
“ญาติผู้พี่หรูอี้ ท่านมีสิทธิ์อะไรจึงพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่ รีบขอโทษแม่ข้าเดี๋ยวนี้!”
“ข้าจะขอโทษทำไม ข้าไม่ได้พูดอะไรผิด!” ถังหรูอี้เชิดคออย่างดื้อรั้น ไม่มีทีท่าจะยอมง่ายๆ
เถียนฮวนตรงเข้ามาคว้าแขนอีกฝ่ายแล้วลากออกไป
ถังหรูอี้รีบ
