ขืนตัวไว้ “เถียนฮวน เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!”
“ข้าจะพาท่านไปหาท่านตากับท่านลุง ให้ทั้งสองตัดสินดู ว่าท่านมีสิทธิ์พูดแบบนั้นกับแม่ข้าหรือไม่!”
“ข้าไม่ไป!” ถังหรูอี้ตกใจสุดขีด ยึดขอบประตูแน่นไม่ยอมปล่อย
นางรู้ตัวดีว่า สิ่งที่พูดเมื่อครู่นั้นไม่เข้าท่าเลย
ไม่ว่าจะไปหาบิดาหรือท่านปู่ สุดท้ายนางก็มีแต่จะโดนด่ากลับ ดังนั้นจึงยืนกรานไม่ยอมก้าวออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว
“ตกลงท่านจะขอโทษแม่ข้าหรือไม่” เถียนฮวนถามอีกครั้ง
ถังหรูอี้จนตรอก จำใจต้องก้มหน้า “ก็ได้…ข้าขอโทษก็ได้”
เถียนฮวนถึงได้ยอมปล่อยมือ ถังหรูอี้ลากเท้าอย่างอ้อยอิ่งไปหาถังซื่อ “ท่านอาหญิง ข้าขอโทษเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าผิดไปแล้ว”
ถังซื่อกำลังจะให้อภัย แต่เถียนฮวนกลับเอ่ยขึ้นอีกว่า “ท่านต้องรับปากกับแม่ข้าว่าจะไม่พูดจาแบบนี้กับนางอีก”
“เถียนฮวน เจ้าอย่าได้ล้ำเส้นเกินไปนัก!” ถังหรูอี้จ้องนางอย่างโกรธเคือง
เถียนฮวนไม่เกรงใจแม้แต่น้อย จ้องกลับไปตรงๆ “ท่านจะตกลงหรือไม่”
“ข้า…” ถังหรูอี้ถูกจ้องจนร่างสะท้าน รีบเบือนสายตาหลบ “ข้ารับปากว่าจะไม่พูดแบบนั้นกับท่านอาหญิงอีก แบบนี้เจ้าพอใจหรือยัง”
เถียนฮวนถึงได้พอใจ “ท่านกลับไปได้แล้ว ข้าจะคุยกับแม่ข้า
