กู้ฉางสุ่ยกินบะหมี่ชามใหญ่จนเกลี้ยงแทบไม่เหลือ ราวลมพัดก้อนเมฆให้หายไปในพริบตา
เขาซดน้ำแกงจนหยดสุดท้าย ทุกอย่างล้วนตกถึงท้องอย่างหมดจด เมื่อกินเสร็จเขาก็พยักหน้าให้กับนาง
“อร่อย”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจกว่าสารพัดคำชมแบบผู้ดีของพวกกู้ฉางเจี๋ยเสียอีก
เถียนฮวนยิ้มน้อยๆ “ถ้าชอบ ข้ายังทำได้อีกเยอะ วันหลังค่อยทำให้ท่านกิน”
“อืม” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า
สองคนกินเสร็จเดินออกมา เจียงซื่อก็เลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “กินเสร็จแล้วหรือ”
“เจ้าค่ะ ในครัวไม่มีอะไรแล้ว ข้าเลยทำบะหมี่ไข่ใส่ไข่คนไปสองชาม” เถียนฮวนตอบตามจริง
ทันทีที่นางพูดจบ สีหน้าเจียงซื่อก็เปลี่ยนไปทันใด
นางรีบรุดเข้าไปในครัวพลิกค้นดูจนทั่ว พอเดินกลับออกมาก็แผดเสียงลั่น “วันนี้พวกเจ้าไม่ได้ทำงานนะ ใครอนุญาตให้พวกเจ้ากินบะหมี่ดีๆ กัน! ซ้ำยังกล้าเอาไข่ไปตั้งสองฟอง! ไข่ในบ้านล้วนเก็บไว้บำรุงร่างกายให้ลูกชายข้าไม่ใช่หรือ!”
“แต่พวกข้าก็กินเข้าไปแล้ว” เถียนฮวนทำหน้าใสซื่อมองนาง “อีกอย่างเมื่อครู่นี้ท่านแม่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้กินนี่นา ถ้าอย่างนั้นวันหน้าข้าจะไม่กินแล้วก็ได้”
นางกำลังสารภาพผิดหรือจงใจราดน้ำมันใส่กองไฟกันแน่
เจีย
