งซื่อโกรธจนตัวสั่น จังหวะนั้นเอง กู้ฉางสุ่ยก็เอ่ยขึ้นว่า
“ท่านแม่เบาเสียงหน่อย น้องชายกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง หากเสียงดังไปรบกวนเข้า เขาจะพานไม่พอใจเอาได้นะขอรับ”
เจียงซื่อรีบยกมือปิดปาก แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่ดี
“พวกเจ้าสองคน…คอยดูเถอะ!”
พูดจบก็กระแทกเท้าเดินปึงปังกลับเข้าห้อง พร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง!
กู้ฉางสุ่ยมองตาม แล้วพูดเสียงเบา “เมื่อก่อนข้ายังไม่เคยเห็นท่านแม่โกรธขนาดนี้ วันนี้กลับได้เห็นถึงสองครั้งสองครา”
เถียนฮวนเบ้ปากเล็กน้อย “ถ้านางยังลำเอียงแบบนี้ ก็ต้องมีรอบที่สามแน่”
ว่าจบ ทั้งสองก็สบตากันแล้วยิ้มอย่างเข้าใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ
