ตลอดทางใช้เวลาราวสองชั่วยาม
เมื่อเดินทางมาถึงบ้านตระกูลถัง ดวงอาทิตย์ก็ลอยอยู่เหนือศีรษะแล้ว
ถังซื่อ มารดาของเถียนฮวนนั่งรออยู่ในลานบ้านตั้งนานแล้ว พอเห็นสองสามีภรรยาเดินมาถึงนางก็รีบลุกขึ้นต้อนรับทันที
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว!”
“ท่านแม่!”
แม้จะเพิ่งจากกันเพียงสองวัน แต่เมื่อได้กลับมาเห็นหน้ามารดาอีกครั้ง ความรู้สึกในใจของเถียนฮวนก็ปะปนกันอย่างบอกไม่ถูก
นางรีบกระโดดลงจากหลังของกู้ฉางสุ่ย แล้วพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของถังซื่อ
สองแม่ลูกกุมมือกันแน่น ไม่ยอมปล่อยจากกันง่ายๆ
ถังซาน ลุงของเถียนฮวนเห็นเช่นนั้นก็กระแอมกระไอเบาๆ สองครั้ง
“ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ให้พวกเขาเข้าไปพักก่อนเถอะ เดินทางมาตั้งครึ่งค่อนวัน คงเหนื่อยน่าดู”
ถังซื่อถึงได้นึกขึ้นได้ “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ รีบเข้ามาข้างในเร็วเข้า! แล้วก็…เอ๊ะ เจ้าเป็นใครหรือ”
พอเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นบุรุษหนุ่มรูปงามร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังเถียนฮวนมา ใบหน้าของเขากลับไม่เหมือนกับลูกเขยที่นางเคยเห็นเมื่อสองวันก่อนเลยสักนิด
กู้ฉางสุ่ยจึงก้าวขึ้นมาข้างหน้า คำนับให้ถังซื่ออย่างนอบน้อม “ข้าคารวะท่านแม่ยาย”
ถังซื่อหันไปมองหน้าเถียนฮวนอย่างงุนงง “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ นี่…”
“ท่าน
