ลผู้อื่นอีก ราวกับว่าที่แห่งนี้นอกจากเถียนฮวนแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดสลักสำคัญพอจะอยู่ในสายตาของเขาได้อีก
ถังหรูอี้เห็นภาพอันแสนอบอุ่นเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกขุ่นเคืองจนจิตใจปั่นป่วน
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีผู้ใดเมินเฉยนางถึงเพียงนี้มาก่อน! แล้วคนสกปรกที่นางไม่ต้องการผู้นี้ กลับกล้าทำกับนางเช่นนี้งั้นหรือ เถียนฮวนก็เหมือนกัน เป็นคนอกตัญญู!
ถังหรูอี้ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
นางเพ่งมองเถียนฮวนอีกครั้ง ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ แล้วเสื้อผ้าของข้าล่ะ เจ้าบอกว่าแค่ยืมไปใส่เฉยๆ วันนี้กลับบ้านมาเจ้าต้องเอามาคืนข้าไม่ใช่หรือ”
รอยยิ้มของเถียนฮวนพลันเลือนหาย
“ข้าฉีกทิ้งไปแล้ว” นางตอบเสียงเบา
“ฉีกทิ้งงั้นหรือ! ชุดนั้นข้าเก็บเงินสามเดือนถึงได้ผ้า ใช้เวลาอีกสี่ห้าวันกว่าเย็บมันขึ้นมา ข้ายังไม่ทันได้ใส่เลยนะ!” ถังหรูอี้ตะโกนเสียงแหลมพลางกระทืบเท้า
“อี้เจี่ยเอ๋อร์ เจ้าเอาอะไรมาพูดอีกเล่า เสื้อผ้าเสียไปก็แล้วกัน วันนี้เป็นวันดีของฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็อย่าสร้างเรื่องให้เป็นลางร้ายเลย” ถังซานรีบทำหน้าดุใส่ลูกสาว
“ทำไมจะไม่ได้! ข้าไม่ยอม! นั่นมันของข้านะ! นางฉีกมัน นางก็ต้องชดใช้ให้ข้า!” ถังหรูอี้ร้องโวยวา
