คา
เวลานั้นเอง กู้ฉางเจี๋ยกับสหายก็พากันลุกจากโต๊ะ หลังกินอิ่มกันถ้วนหน้า
แขกที่มาเยือนอิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า ต่างก็พุงกางเดินกลับไป
กู้ฉางเจี๋ยหาวแล้วหาวอีก ก่อนจะกลับเข้าไปนอน อาหารที่เหลืออยู่ก็ถูกเจียงซื่อ กู้อัน และบุตรสาวทั้งสองช่วยกันกวาดเรียบไม่เหลือ
พอเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยมาหาอะไรกิน ก็พบว่าในถ้วยในจานสะอาดหมดจด ไม่มีอะไรเหลือเลยแม้แต่น้อย
“ถึงข้าจะไม่ชอบหน้าท่านสักเท่าไหร่ แต่กับข้าวที่ท่านทำก็ใช้ได้เลยนะ ทำเอาข้ากินข้าวเพิ่มไปอีกถ้วย เย็นนี้สงสัยต้องออกไปเดินย่อยสักหน่อยแล้ว” กู้ฮวาจือพูดพลางแคะฟันพลาง
เจียงซื่อที่วันนี้ไม่ได้ทำกับข้าวเอง แต่ก็ได้กินข้าวดีๆ ถึงสองมื้อ ตอนนี้อารมณ์ดีเลยพูดกับเถียนฮวนว่า
“ไปดูในครัวหน่อย เหลืออะไรอยู่ก็ทำอะไรกินกันเองก็แล้วกัน อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่ยอมให้พวกเจ้าท้องว่างหรอกนะ!”
น้ำเสียงที่ทำราวกับกำลังโปรยทาน ทำเอาเถียนฮวนถึงกับพูดไม่ออก
นางไม่พูดอะไรอีก ตรงดิ่งเข้าไปในครัวทันที
มองไปรอบๆ เห็นว่าแทบไม่มีวัตถุดิบเหลือเลย แต่ยังโชคดีที่เจอไข่ไก่อยู่สองฟอง
นางจึงตักแป้งออกมาสองถ้วย นวดแป้งแล้วรีดเส้นต้มเป็นบะหมี่ไข่สองชาม
ชามใหญ่หนึ่งชา
