เถียนฮวนฝืนยิ้มเล็กน้อย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านคือลูกของพวกเขา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ท่านก็ไม่ควรขัดแย้งกับผู้ใหญ่ ที่ท่านเลือกจะปกป้องข้าเมื่อครู่ ข้าก็พอใจมากแล้ว”
“แต่เจ้าดูไม่มีความสุข” กู้ฉางสุ่ยกล่าว
เถียนฮวนยิ้มเจื่อน “ข้ายากจะมีความสุขจริงๆ”
จู่ๆ นางก็ได้แต่งงานอย่างกะทันหัน พอแต่งเข้ามา กลับต้องมาเผชิญกับสภาพครอบครัวเช่นนี้
พ่อแม่สามีไร้เมตตา น้องชายน้องสาวสามีก็ไม่เห็นหัวพี่สะใภ้ ท่าทางยโสโอหังเช่นนั้น ชวนให้รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน
สำหรับครอบครัวนี้แล้ว พวกนางคงเปรียบได้กับลาคู่หนึ่ง ที่พร้อมให้ใครจะใช้สอยอย่างไรก็ได้ ไม่มีค่า ไม่มีตัวตน
เห็นนางเหม่อลอยอย่างไร้เรี่ยวแรง กู้ฉางสุ่ยก็เดินเข้ามาจับมือนางไว้แน่น
“ตามข้ามา”
“หา? จะไปไหน”
เถียนฮวนยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเขาจูงออกจากลานบ้านไปเสียแล้ว
เวลานั้นเจียงซื่อกับบุตรสาวทั้งสองยังยืนคุยกันอยู่กลางลาน เห็นกู้ฉางสุ่ยจูงมือเถียนฮวนเดินผ่านหน้าโดยไม่แม้แต่จะมองมาสักนิด กู้ฮวาจือถึงกับหน้าถมึงทึง
“ท่านแม่เจ้าคะ เห็นหรือไม่ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ร้ายกาจขนาดไหน! ดูสิ พี่ใหญ่ของข้าหลงนางจนหัวปักหัวปำ ห่างกันไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา[1]ก็กลับมาหานางเสียแล้
