ซื่อก็ทำหน้าราวฝันหวาน
“นั่นน่ะสิ ว่าที่น้องสะใภ้ของข้าไม่มีทางเป็นเหมือนนังสารเลวนั่น คนพรรค์นั้นไม่ใช่คนดี ต้องเอาชนะสามีแน่ๆ!” กู้ฮวาจือก็โพล่งออกมาอีกคน
เสียงของนางค่อนข้างดัง อย่างน้อยคนที่อยู่ในห้องอย่างเถียนฮวนก็ได้ยินทุกคำชัดเจน
เพียงแต่หลังจากเห็นธาตุแท้ของคนในบ้านหลังนี้ตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ว่าสามแม่ลูกจะพูดจาหยาบคายแค่ไหน เถียนฮวนก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
นางแค่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองกำปิ่นเงินไว้แน่น ดวงตาล้ำลึกคู่นั้นก็ทอดมองไปยังที่ใดที่หนึ่ง
กู้ฉางสุ่ยเดินเข้ามาเห็นท่าทีของเถียนฮวนเป็นเช่นนี้โดยบังเอิญ
หัวใจเขากระตุกวูบ รีบพูดเสียงเบา
“ข้าขอโทษ”
