หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กู้ฉางสุ่ยก็ลุกขึ้นแล้วพาเถียนฮวนเดินตรวจตราทุ่งนาอีกครั้ง ดึงหญ้า ถอนวัชพืช ไล่สารพัดนกที่มากินข้าวจนหมด แล้วจึงพากันกลับบ้าน
การออกมาตรวจทุ่งนาเช่นนี้ ผ่านไปไม่ทันไรก็ล่วงเข้าครึ่งวันแล้ว
ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน ความเข้าใจระหว่างสองสามีภรรยาก็ยิ่งแน่นแฟ้น บรรยากาศเก้อเขินที่เคยปกคลุมอยู่ค่อยๆ จางหายไปโดยไม่รู้ตัว บทสนทนาก็มากขึ้นเรื่อยๆ
ถือเป็นความก้าวหน้าที่ดีเลยทีเดียว
เถียนฮวนคิดอย่างเบิกบานใจ ทว่าความรู้สึกยินดีนี้กลับมลายสิ้นทันทีที่นางก้าวเข้าสู่ประตูบ้านตระกูลกู้
“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านดูสิ ข้าสวมชุดนี้งดงามหรือไม่”
“งดงามยิ่งนัก…แต่จือเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าไปเอาชุดนี้มาจากไหนหรือ ข้าว่าเจ้าไม่มีกระโปรงตัวนี้นะ!”
“ข้าค้นเจอในห้องของพี่ใหญ่!”
“ปิ่นเงินนี่ด้วย ข้าก็เจอเหมือนกัน!”
