อ่ยเสียงเบา สายตาค่อยๆ เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่เถียนฮวน
ทันใดนั้นเอง เถียนฮวนก็รู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคนในห้องที่จับจ้องมาทางตน!
ถังหรูอี้ถึงกับแผดเสียงร้องทันที “ใช่แล้ว! ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ก็อายุไล่เลี่ยกับข้า ถึงเวลาแต่งงานได้แล้ว อีกอย่าง…ดูจากสภาพของนางตอนนี้ก็อย่าหวังจะหาสามีดีๆ ได้ บังเอิญยิ่งนัก นางกับเจ้าคนแซ่กู้นี่ก็เหมาะสมกันดี! เช่นนั้นก็ให้นางแต่งไปแทนข้าเถอะ!”
“พวกเจ้า…พวกเจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน! ฮวนเจี่ยเอ๋อร์แซ่เถียน ไม่ใช่คนตระกูลถังเสียหน่อย!” ผู้เฒ่าถังตวาดเสียงต่ำ
“แต่ตระกูลเถียนก็ไม่เหลือใครแล้ว! ตอนนี้นางมาอาศัยกินอยู่ที่บ้านเราตั้งหลายปี ก็ถือว่าเป็นคนตระกูลถังครึ่งหนึ่งแล้ว ให้นางแต่งไปก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน” หวังซื่อผู้เป็นป้าสะใภ้กล่าวเสริมเสียงเบา จากนั้นก็หันไปยิ้มให้เถียนฮวน “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าอยู่กับแม่ในบ้านมาหลายปี ข้ากับลุงเจ้าก็ดูแลเจ้าดีใช่ไหมเล่า ตอนนี้บ้านข้าลำบาก เจ้าไม่คิดจะช่วยหน่อยหรือ”
“พวกเจ้าสองแม่ลูกหยุดพูดจาเพ้อเจ้อไปเลยนะ!”
ถังซานรีบตะคอกเสียงต่ำ คว้าแขนเถียนฮวนดึงออกไปทางด้านข้าง “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ อย่าไปฟังคำไร้สาระของป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่เจ้าเลย เพียงแต่…ชา
