“…” ความเศร้าโศกบนใบหน้าจิ่งเกาหมิงกลายเป็นความรู้สึกพูดไม่ออก
เขามองไปที่อวี๋ทิงหลันและกล่าวอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “ศิษย์น้องหญิง เธอเป็นสาวเป็นนาง อย่าสนใจแต่เรื่องคำสกปรกได้ไหม?”
เขาพูดไปตั้งเยอะ แต่อวี๋ทิงหลันมีอารมณ์สนใจแต่คำว่าไม้กวนอึอย่างนั้นเหรอ?
เจียงชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อวี๋ทิงหลันกลอกตาแล้วพูดว่า “เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าศิษย์พี่หกพูดก่อน แถมพี่ยังเอาแต่พูดคำว่าไม้กวนอึอยู่นั่น พี่กล้าว่าพี่สาวได้ยังไง?”
“ฉันยอมแล้ว จากนี้จะไม่พูดคำนั้นอีก” จิ่งเกาหมิงเจอเสียงดังใส่จนในสมองมีแต่คำว่า ‘ไม้กวนอึ’ แล้วอารมณ์อันขุ่นมัวที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาก็ปลิวหายไปทันที
เฝ่ยไป๋ลู่วางกำปั้นไว้บนริมฝีปากของเธอ มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย
กานว่างและเถียนไคหล่างมองหน้ากันแล้วถอนใจโล่งอก
ในการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าครั้งก่อน จิ่งเกาหมิงรอดมาได้แค่ครึ่งชีวิตเท่านั้น เพื่อนร่วมทีมของเขาคนหนึ่งพิการสาหัส อีกคนหนึ่งพิการ มันช่างน่าเศร้ายิ่งนัก
หลังจากการตรวจสอบจึงได้พบว่าพวกเขาช่วยเหลือคนของตระกูลเฝิงที่มาขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อการสะสมคะแนน จิ่งเกาหมิงและคนอื่น ๆ กลับถูกตระกูลเฝิงทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสหลังจากที่พวกเขาพักฟื้นจนหายดีแล้ว
จิ่งเกาหมิงเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้เพื่อแก้แค้นตระกูลเฝิงให้พวกเขา เนื่องจากสิ่งนี้คือปมในใจเขา
กานว่างผู้คอยปกป้องคนใกล้ชิดมาตลอดแอบกำหมัด หากเขาได้พบกับคนตระกูลเฝิงพวกนั้
