็มเล่มเดียว ก็อยากหลอกข้าให้ยื่นมือเข้าช่วยแล้วรึ เข็มเงินแบบนี้ข้าก็ทำเองได้! จะเอาเท่าใดล่ะ!”
ลู่หยวนไม่เอ่ยคำ ยกถ้วยชาขึ้น ค่อยๆ เป่าชาร้อนระอุอย่างเนิบช้า
เยี่ยนเหนียงจื่อถลึงตาใส่เขาอย่างแรง “คนอยู่ที่ใด”
ชิงซวงพาเยี่ยนเหนียงจื่อไปยังห้องข้างๆ
หนึ่งเค่อต่อมา เยี่ยนเหนียงจื่อก็กลับมา
บนโต๊ะมีชาร้อนอยู่ถ้วยหนึ่ง
นางยกชาขึ้นมาดื่มคำหนึ่งช้าๆ ยิ้มเอ่ยว่า “ไอ้หยา ช่างเป็นสาวงามเลิศหล้าจริงๆ มิน่าเล่าผู้บัญชาการใหญ่จึงได้ไม่เหลียวแลสาวๆ ที่หอหมื่นบุปผาข้าเลย ที่แท้ก็ซ่อนคนงามน้อยดุจเทพธิดาเอาไว้ที่จวนนี่เอง”
ลู่หยวนอมยิ้มถามว่า “ช่วยได้หรือไม่”
เยี่ยนเหนียงจื่อเอ่ย “แม่หนูคนนี้ป่วยหนักเพราะไอเย็นอยู่ก่อนแล้ว แทบจะถูกความหนาวไม่ได้ ครานี้จึงยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม”
ในหัวลู่หยวนผุดภาพแรกพบกับเมิ่งเชียนเชียนขึ้นมา หลังจากวันนั้นได้ยินว่านางเดินตากฝนเย็นๆ กลับตระกูลลู่
เยี่ยนเหนียงจื่อเอ่ยต่ออีกว่า “ไอเย็นในร่างแต่เดิมยังไม่หาย วันนี้ก็มาคุกเข่ากลางหิมะนานเพียงนั้น ไม่ตายก็อาการร่อแร่แล้ว แล้วก็นะ แม่หนูนี่ดันฝืนใช้แรงอยู่หลายครั้ง ทำให้บาดเจ็บภายใน ไอเย็นเข้าสู่เส้นเลือดหัวใจ ช่วยมิไ
