ให้นึกถึงลูกหมาป่าดุร้ายขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
นายกองทหารม้าหรี่ตาลง “กุ้ยเฟยมีคำสั่งให้นำตัวลู่ฮูหยินกลับวัง ผู้ฝ่าฝืนสังหารสถานเดียว! แม่หนู คุกเข่าอ้อนวอนสิ บางทีอาจจะ…”
เขายังเอ่ยไม่ทันจบ ก็เห็นถานเอ๋อร์กระทืบส้นเท้า แบกเมิ่งเชียนเชียนทะยานกายขึ้น ราวกับลูกธนูออกจากคันชัก กระโดดไปบนหลังคาท่ามกลางหิมะโปรยปรายบดบังเต็มฟ้า
นายกองทหารม้าตกใจยกใหญ่
คำพูดฉีกหน้ารองผู้บัญชาการหลินเมื่อครู่นี้กลายเป็นฝ่ามือตบบ้องหูตัวเองฉาดใหญ่
ในบรรดาทหารรักษาพระองค์ที่มียอดฝีมือกลาดเกลื่อน ยังหาที่ฝีมือเช่นนี้ได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น
“ตามไป!”
เขาออกคำสั่ง ทหารรักษาพระองค์ที่ฝึกฝนมาอย่างดีก็แบ่งกันเป็นสามทาง ทางหนึ่งไล่ไปตามถนน ทางหนึ่งอ้อมไปดักข้างหน้า อีกทางหนึ่งทิ้งม้า ใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินบนหลังคา
ฟิ้ว!
ธนูเย็นดอกหนึ่งพุ่งมา ถานเอ๋อร์เร้นหลบอย่างคล่องแคล่ว
ทหารม้าที่ไล่ตามนางยิงใส่อีกสองดอก สามดอก สี่ดอก…
ลูกธนูเหล่านี้ทำให้ความเร็วของถานเอ๋อร์ลดลง ขณะเดียวกันก็กินแรงถานเอ๋อร์มหาศาล
ถานเอ๋อร์วิ่งไปด้วย กวาดสายตาเย็นชามองพลธนูและทหารม้าที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละไปด้วย ต้องสลัดพวกเขาให้หลุด หรือไม่ก็จัดการพวกเ
