“คุ้มกันฮองเฮากุ้ยเฟย!”
รองผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์รีบนำผู้ใต้บังคับบัญชามาขวางหน้าเซียวฮองเฮา จดจ้องถานเอ๋อร์อย่างระแวดระวังสุดจะเปรียบ
เซียวฮองเฮาตรัส “ใต้เท้าหลิน ถอยไป”
รองผู้บัญชาการหลินสีหน้าเคร่งขรึมหันกลับมา “ฮองเฮา…”
เซียวฮองเฮาตรัสเสียงเบา “ไม่เป็นไร”
รองผู้บัญชาการหลินคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “พ่ะย่ะค่ะ!”
คนอื่นๆ พากันคุกเข่าถวายคำนับ
ลี่กุ้ยเฟยออกมาเข้าเฝ้าอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะคำนับให้แบบขอไปที
นางกำนัลและขันทีของเซียวฮองเฮา รวมถึงหวังฮูหยินก็คำนับให้ลี่กุ้ยเฟยเช่นกัน
ลี่กุ้ยเฟยไม่แม้แต่จะมองหน้าพวกนางตรงๆ เพียงยิ้มมองเซียวฮองเฮา แล้วตรัสอย่างผยองว่า “ลมอะไรหอบฮองเฮามาได้เล่า”
เซียวฮองเฮากวาดเนตรมองเมิ่งเชียนเชียนกับสาวใช้ที่คุกเข่าบนพื้นหิมะ รวมถึงถานเอ๋อร์กับนางกำนัลและขันทีที่โดนนางซัดจนฟันร่วงเกลื่อนพื้น ก่อนตรัสเสียงอ่อนโยนว่า “ข้ากำลังชมหิมะอยู่แถวนี้ ได้ยินตำหนักฉางชุนอึกทึกครึกโครมทีเดียว จึงได้มาดู”
ลี่กุ้ยเฟยถลึงตาอย่างแรงใส่พวกบ่าวที่ร้องโหยหวนราวกับสุกรถูกเชือด ปากยิ้มตาไม่ยิ้มตรัสว่า “กำลังจับนักฆ่าอยู่พอดี รบกวนฮองเฮาเสียแล้ว ขอฮองเฮาโปรดอภัยด้วย”
ปากเอ่ยถ้อยคำถ่อมตน ทว่า
